صفحه اصلی

در حال بارگیری...
١٨١٣. فاصله انداختن در بين بخش‌هاى اذان به وسيله‌ى قرآن يا دعا تا چه حدّ جايز است؟

ج. اگر خيلى طولانى نباشد، جايز است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4231 | پیوند ثابت
١٨١۴. کسى براى نماز خود اذان و اقامه گفته است، در اوّل نماز برايش شک بين يک و دو پيش مى‌آيد و بعد از تفکر، نماز را قطع مى‌کند. آيا مى‌تواند به اذان و اقامه‌ى گفته شده اکتفا کند يا فاصله ايجاد شده، به صحت اذان ضرر مى‌رساند؟

ج. همان اذان و اقامه کافى است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4232 | پیوند ثابت
١٨١۵. آيا اذان و اقامه شخص ديگرى غير از امام، در نماز جماعت کافى است؟

ج. اگر امام جماعت اذان و اقامه‌ى شخص ديگرى را بشنود براى نماز کافى است، اگرچه بهتر آن است که خودش بگويد و ثواب آن چند برابر است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4233 | پیوند ثابت
١٨١۶. آيا مى‌توان شهادت به عصمت و مقام حضرت زهرا ـ عليهاالسّلام ـ يا امامان ديگر ـ عليهم‌السّلام ـ را در اذان اضافه کرد؟

ج. آن را در ضمن صلوات يا دعاى صحيح مندرج کرده و بگويد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4234 | پیوند ثابت
١٨١٧. گفتن شهادت ثالثه (علىٌّ ولىّ اللّه‌) در اذان و اقامه و تشهّد به اميد ثواب چه طور است؟

ج. در اذان و اقامه مانعى ندارد و در تشهّد احتياط اين است که مقصود خود را در صلوات دوّمى بياورد: مانند «اللّهم صلّ على محمّد و آله الاوصياء الائمة الاثنى عشر...».

کتاب: استفتائات | شناسه: 4235 | پیوند ثابت
١٨١٨. آيا به غير از اذان اعلام وقت و اذان و اقامه‌ى نماز، اذان ديگرى نيز هست يا خير؟

ج. مستحب است اذان در گوش راست مولود (نوزاد) و اقامه در گوش چپ او و نيز مستحب است اذان گفتن در گوش سيّى‌ء الخُلق و فرد بد اخلاق، اگرچه بداخلاقى او براى ترک خوردن گوشت تا چهل روز باشد و بهتر، اذان گفتن در گوش راست او است، و حکايت اذان هم مستحب است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4236 | پیوند ثابت
١٨١٩. در نماز احتياط که اذان و اقامه ندارد، اگر کسى عمدا يا اشتباهى آن‌ها را بگويد، نماز او چه حکمى دارد؟

ج. سهوا اشکال ندارد، به خلاف عمد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4237 | پیوند ثابت
١٨٢٠. معنى «استقبال در اذان و اقامه» چيست؟ آيا «استقبال» در اذان و اقامه شرط است يا خير؟

ج. استقبال يعنى رو به قبله بودن، و در اذان و اقامه مستحب است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4238 | پیوند ثابت
١٨٢١. اگر مؤذّنى، به اشتباه، قبل از وقت اذان بگويد و سپس به اشتباهش پى ببرد، آيا لازم است به مردم اطلاع دهد يا خير؟

ج. در صورت امکان تذکر بدهد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4239 | پیوند ثابت
١٨٢٢. آيا اذانى که از راديو و تلويزيون جمهورى اسلامى پخش مى‌شود، براى اطمينان يافتن از حصول وقت نماز کفايت مى‌کند يا خير؟

ج. حصول اطمينان مربوط به خود مکلّف است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4240 | پیوند ثابت
١٨٢٣. بعد از اتمام اذان و قبل از اقامه، آيا مى‌توان با ديگران صحبت کرد؟

ج. بله، مى‌توان مگر در نماز صبح که مکروه است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4241 | پیوند ثابت
١٨٢۴. کودکى که هنوز به سن تکليف نرسيده است، آيا مى‌تواند اذان نماز جماعت بگويد يا خير؟

ج. طفل اگر مميّز باشد، اکتفا به اذان او براى جماعت مى‌شود.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4242 | پیوند ثابت
١٨٢۵. اگر در نماز جماعتى هم زمان با مؤذّن بقيه افراد حاضر در مسجد شروع به اذان گفتن بکنند، به گونه‌اى که به نظر برسد همگى به طور دسته جمعى مشغول اذان گفتن هستند، آيا اين امر اشکالى به اذان نماز وارد مى‌کند يا خير؟

ج. خير.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4243 | پیوند ثابت
١٨٢۶. اگر امام جماعت، اذان اعلام وقت و اذان نماز جماعت را به دليل دير رسيدن به مسجد نشنود، آيا بايد خود اذان بگويد يا لازم نيست؟

ج. اگر امام نشنيده ولو مأمومين شنيده باشند، براى امام جماعت کافى نيست.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4244 | پیوند ثابت
١٨٢٧. آيا اذان و اقامه‌اى که توسط امام جماعت گفته مى‌شود، از اذان و اقامه مأمومين کفايت مى‌کند؟

ج. بله، کفايت مى‌کند، هر چند نشنيده باشند.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4245 | پیوند ثابت
١٨٢٨. اگر در مسجدى، توسط امام جماعت اذان و اقامه گفته شود و فرد ديگرى بخواهد نماز را فرادا بخواند، مى‌تواند به اذان و اقامه امام اکتفا کند، يا خود نيز بگويد؟

ج. اکتفا مى‌کند. (به مسأله‌ى ٧۶٢ رساله رجوع شود.)

کتاب: استفتائات | شناسه: 4246 | پیوند ثابت
١٨٢٩. آيا سخن گفتن بين اقامه اشکال دارد؟

ج. کراهت دارد و در اين صورت اعاده‌ى آن مستحب است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4247 | پیوند ثابت
١٨٣٠. اگر نمازگزار صداى اذانى که از راديو و تلويزيون به صورت زنده و مستقيم پخش مى‌گردد بشنود، مى‌تواند به آن اکتفا کرده و فقط اقامه بگويد؟ اگر به صورت غيرزنده پخش شود، چه طور؟

ج. با فرض اين که مثل پخش بلندگو است، اکتفاى به آن مانعى ندارد؛ ولى اگر اين گونه نباشد، بى‌اثر است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4248 | پیوند ثابت
١٨٣١. اگر هنگام نماز خواندن شخصى، ديگران متوجّه او شوند و اين مسأله باعث خوشحالى نمازگزار گردد، با اين که قصد ريا نداشته ولى از اين که ديگران نماز او را مى‌بينند خوشحال شده است؛ آيا نماز خوانده شده صحيح است؟

ج. نمازش صحيح است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4249 | پیوند ثابت
١٨٣٢. عدول کردن از نيّت در بين نماز چگونه است؟

ج. عدول نيّت از نافله به فريضه (نماز واجب) وبالعکس جايز نيست و در عدول از فريضه به نافله، بعضى موارد استثنا شده است، چنان چه در مسايل نماز جماعت خواهد آمد (مسأله ٧٨۵ رساله).

کتاب: استفتائات | شناسه: 4250 | پیوند ثابت
١٨٣٣. اگر کسى در اثناى نماز ترديد پيدا کرد در اين که ادامه دهد يا قطع کند؛ چه حکمى دارد؟

ج. احوط اتمام آن نماز و اعاده آن مى‌باشد..

کتاب: استفتائات | شناسه: 4251 | پیوند ثابت
١٨٣۴. اگر کسى در حال نماز شک کند نمازى که مى‌خواند نماز ظهر است يا عصر، و يا مغرب است يا عشا؛ تکليفش چيست؟

ج. اگر يقين دارد که ظهر را نخوانده يا شک در خواندن آن دارد، در وقت مختصّ به ظهر يا مشترک، قصد ظهر مى‌نمايد و تمام مى‌کند؛ و در وقت مختصّ به عصر در صورتى که قصد امر فعلى داشته، بدون تقييد به عنوان بلکه مجرّد تطبيق بر مقصود، قصد عصر مى‌نمايد و تمام مى‌کند؛ و اگر يقين به فعل ظهر سابقا داشته، پس با قصد امر فعلى و خطاى در تطبيق، با قصد عصر تمام مى‌نمايد، چه در وقت مشترک باشد يا مختصّ به عصر وگرنه صحّتش با عدول احتمالى قابل منع است.

کتاب: | شناسه: 4252 | پیوند ثابت
١٨٣۵. اگر کسى در حين خواندن تسبيحات نماز، شک کند که نماز مغرب است يا عشا و اين که رکعت آخر است يا رکعت سوّم؛ به چه نيّتى و چگونه نماز را تمام کند؟

ج. اگر يقين دارد که مغرب را نخوانده يا شک در خواندن آن دارد و در وقت مختصّ به مغرب يا مشترک است، نمازش باطل است، چون شک در رکعات هم دارد و بقيّه‌ى فروع از جواب قبلى روشن است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4253 | پیوند ثابت
١٨٣۶. اگر نيّت نماز يا روزه را بر فرض انجام نشدن امرى که وقوع آن ممکن است، معلّق کند و آن امر واقع نشود، آيا حکم قصد جزمى را دارد؟

 ج. حکم قصد احتمالى و قصد رجايى را دارد و قصدِ نماز بر تقدير حصول يا عدم حصول امرى، غير از قصد قطع بر آن تقدير است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4254 | پیوند ثابت
١٨٣٧. در نمازهاى نافله آيا معيّن نمودن نماز در نيّت لازم است؟ و اگر کسى نماز شب مى‌خواند بايد مشخص کند که نماز شفع يا نماز وتر مى‌خواند؟ و آيا تعيين دو رکعت اوّل يا دوم از نماز شب هم بايد در نيّت صورت پذيرد؟

ج. همان تعيين ارتکازى که در قلب دارد کافى است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4255 | پیوند ثابت

آخرین مطالب

نمایه‌ها

فیلم ها