ج. براى ترتّب ثواب بر آن، قصد قربت شرط است.

ج. در شرايط متعارف، جايز نيست.

ج. اگر اطمينان به عدم تأثير داريد و يا مفسده در بين است، خير نمى‌توانيد ولى خود شما، نباشد گوش کنيد.

ج. شرط نيست.

ج. براى ردع از منکرات با وجود شرايط مانعى ندارد.

ج. بله، واجب است.

ج. شرط وجوب نيست، گر چه در صورت عامل بودن تأثير آن بيشتر است.

ج. سيره بر بيدار کردن است، اگر مانع خاصّى نيست.

ج. احتمال غير شرعى بودن، هر چند موجب تکليف نيست، ولى تا ممکن است احتياط در آن‌ها راجح و مطلوب است، به خلاف اين که علم داشته باشد که آن برنامه‌ها ـ فى الجمله ـ مشتمل بر حرام است که در اين صورت موظّف به اجتناب است.

ج. در صورت يأس، جواز بلکه رجحان امر به معروف و نهى‌ازمنکر در صورت عدم خوف ضرر، خالى از وجه نيست.