صفحه اصلی

در حال بارگیری...
١٨٨١. آيا قيام بر يک پا در حالى که پاى ديگر حالت استراحت دارد، صحيح است يا نه؟

ج. احتياط واجب آن است که موقع ايستادن، هر دو پا روى زمين باشد، ولى لازم نيست سنگينى بدن روى هر دو پا باشد و اگر روى يک پا هم باشد، اشکال ندارد و اگر ايستادن صدق کرد و از روى فراموشى روى يک پا قرار گرفت، نمازش باطل نيست؛ گر چه محل احتياط است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4299 | پیوند ثابت
١٨٨٢. آيا برابر بودن پاها زمانى که به شى‌اى تکيه داده شده لازم است يا نه؟

ج. در حال اختيار نبايد به جايى تکيه کند.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4300 | پیوند ثابت
١٨٨٣. اگر پاها را بيش از مقدار معمول در نماز باز کنيم آيا مبطل نماز است يا نه؟

ج. کسى که مى‌تواند درست بايستد لازم است پاها را طورى گشاد نگذارد که به حال ايستادن معمولى نباشد؛ ولى اگر بگويند ايستاده است و يا از روى فراموشى، پاها را بيش از حدّ متعارف باز کرد، نمازش باطل نمى‌شود، اگرچه محل احتياط است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4301 | پیوند ثابت
١٨٨۴. تکيه دادن به شى‌ء در حال قيام از روى سهل‌انگارى چه حکمى دارد؟

ج. عمدا جايز نيست، با توضيح مذکور در مسأله ٧٨٨ و ٧٨٩ رساله در مورد عمد و سهو.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4302 | پیوند ثابت
١٨٨۵. آيا حرکت دادن سر در حال قرائت و ساير ذکرهاى نماز اشکال دارد؟

ج. در صورت حرکت دادن، طمأنينه صادق است؛ مگر اين‌که فعل کثير صدق کند. بلکه اگر براى خضوع در نماز باشد، کثيرش هم مانعى ندارد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4303 | پیوند ثابت
١٨٨۶. آيا مى‌توان نماز شب يا ساير نمازهاى مستحبّى را در حال حرکت خواند؟

ج. نمازهاى مستحبّى را در حال حرکت و سوارى مى‌شود خواند و حرکت، لازم غالبى آن است و استقبال قبله در آن‌ها لازم نيست و در حال استقرار لازم است. (مسأله ۶۵٢ رساله).

کتاب: استفتائات | شناسه: 4304 | پیوند ثابت
١٨٨٧. اگر در نماز فکرمان جاى ديگر باشد و در حال اختيار يکى از اعضاى بدن ـ مثل سر و... ـ تکان بخورد وظيفه چيست؟

ج. تا وقتى که از قبله منحرف نشده يا صورت نماز محو نشده باشد، اشکال ندارد و با زوال طمأنينه، ذکر را اعاده نمايد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4305 | پیوند ثابت
١٨٨٨. اگر کسى عمدا شخص نمازگزار را با فشار به جلو يا پهلو حرکت دهد، در صورتى که نمازگزار روى از قبله نگرداند، نمازش صحيح است يا خير؟ اگر بيفتد يا خم شود چه طور؟

ج. اگر موجب محو شدن صورت نماز نشود، نمازش صحيح است و اگر در آن حالت ذکر گفته، بايد ذکر را اعاده کند.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4306 | پیوند ثابت
١٨٨٩. کسى که نمى‌تواند تمام نماز را ايستاده بخواند، آيا مى‌تواند همه‌ى آن را نشسته بخواند؟

ج. هر مقدارى که مى‌تواند ايستاده بخواند، بايد ايستاده بخواند.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4307 | پیوند ثابت
١٨٩٠. عسر و حرج در قيام ـ که موجب نشسته خواندن نماز مى‌شود ـ چه تعريفى دارد؟

ج. عسر و حرج شخصى در حدّ عرفيّت آن ميزان است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4308 | پیوند ثابت
١٨٩١. براى شخص مريض که نشسته نماز مى‌خواند، قيام متّصل به رکوع چه وضعى دارد؟

ج. بايد از حال نشسته به رکوع رود نه از خميدگى.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4309 | پیوند ثابت
١٨٩٢. بيمار و معلول اگر بخواهد نماز را با قيام يا جلوس بخواند، مبتلا به سلس بول مى‌شود. در حال خوابيده، اين عارضه برطرف مى‌شود. اين بيمار چه وظيفه‌اى دارد؟

 ج. اگر خوابيده نماز بخواند و بتواند تا آخر با طهارت نماز بخواند؛ بايد خوابيده بخواند، زيرا طهارت مقدّم بر قيام است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4310 | پیوند ثابت
١٨٩٣. کسى که مى‌تواند نشسته، همراه با تکيه‌گاه نماز بخواند مى‌تواند خوابيده هم نماز بخواند؟

ج. خير، نمى‌تواند.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4311 | پیوند ثابت
١٨٩۴. قيام متصل به رکوع براى کسى که نماز را خوابيده مى‌خواند چگونه است؟

ج. همان خوابيدن او بدل از قيام است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4312 | پیوند ثابت
١٨٩۵. در صورت خواندن نماز به پهلوها کدام پهلو را بايد مقدم کرد؟

ج. پهلوى راست را بايد مقدم نمود.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4313 | پیوند ثابت
١٨٩۶. آيا جايز است نمازهاى قضا را نشسته بخوانيم؟

ج. در حال اختيار جايز نيست.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4314 | پیوند ثابت
١٨٩٧. اگر نمازگزار ـ به جهت جهل به وظيفه ـ ، ذکر بحول اللّه‌ را قبل از بلند شدن مى‌گفته است، نمازهاى خوانده شده چه حکمى دارد؟

ج. اگر به نيّت ذکر مطلق بوده، نمازش صحيح است و اشکال ندارد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4315 | پیوند ثابت
١٨٩٨. شخصى هنگام بلندشدن از سجده به جاى «بحول اللّه‌ و قوته»، «يا حىّ يا قيّوم» مى‌گويد؛ آيا نمازش اشکال دارد؟

ج. خير، اگر به قصد مطلق ذکر بگويد، اشکال ندارد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4316 | پیوند ثابت
١٨٩٩. کسى که نماز را به صورت نشسته مى‌خواند، گفتن ذکر «بحول اللّه‌ و قوته و اقوم و اقعد» چه حکمى دارد؟

ج. به قصد مطلق ذکر يا وظيفه، اشکال ندارد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4317 | پیوند ثابت
١٩٠٠. آيا نمازگزار مى‌تواند وقتى به حالت قيام رسيد و ذکر بحول اللّه‌ هنوز تمام نشده، آن را قطع کند؟

ج. آن ذکر را تمام کند؛ بلکه بعيد نيست اگر تمام ذکر را بعد از ايستادن بگويد، عمل به مستحبّ کرده باشد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4318 | پیوند ثابت
١٩٠١. آيا نمازگزار مى‌تواند قسمتى از ذکر بحول اللّه‌ را درحال بلند شدن بگويد و بيشترش را در حال ايستادن بگويد؟

ج. مانعى ندارد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4319 | پیوند ثابت
١٩٠٢. با علم به اين که ذکر «بحول اللّه‌» را بايد در حال حرکت گفت، اگر عمدا در غير حالت حرکت بگويد؛ آيا نماز او باطل است؟

ج. اگر آن را بعد از ايستادن بگويد، تحقّق مستحبّ بعيد نيست.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4320 | پیوند ثابت
١٩٠٣. منظور از اين که بايد قرائت و ذکر نماز صحيح خوانده شود، چيست؟

ج. به مسايل ٨٢٣ تا ٨٢٧ رساله رجوع شود.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4321 | پیوند ثابت
١٩٠۵. اين که گفته مى‌شود، عبارتى به قصد مطلق ذکر اشکال ندارد يعنى چه؟

ج. يعنى به قصد ورود در آن محل معيّن نباشد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4322 | پیوند ثابت
١٩٠۶. ملاک، در جهر (بلند خواندن) و اخفات (آهسته خواندن) چيست؟

ج. ملاک ظهور جوهر صوت و عدم ظهور آن است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 4323 | پیوند ثابت

آخرین مطالب

نمایه‌ها

فیلم ها