ج. احتياط در اين است که شوهر مدت عقد موقت را ببخشد و زن هم او را از مهر ابرا کند و باز عقد موقّت را تجديد کنند.

ج. نحوه‌ى ازدواج تفاوت ندارد و در اجراى صيغه، بايد هر کدام بفهمد که عقد ازدواج را اجرا مى‌کند.

ج. خير، بايد مهريه را بدهد؛ ولى در موقت تا مدت تمام نشده، حق استمتاع دارد و در دايم، طلاق به دست شوهر است و اگر ادعاى تدليس در بين است، به حاکم شرع مراجعه مى‌شود.

ج. مواردى که نگفتن آن‌ها سبب تدليس مى‌شود، بايد گفته شود.

ج. اجازه او شرط است، ولى اگر بدون اجازه او عقد نمايند و بعدا وى بگويد به آن عقد راضى هستم، بنابر اقرب اشکال ندارد.

ج. به مسأله‌ى ١٩٢٣ رساله رجوع شود.

ج. يعنى قصد کند که به سبب اجراى صيغه مى‌خواهد عقد زوجيّت را ايجاد کند و ميزان همين قصد است، نه توجه به فرق بين اخبار و انشا.

ج. کراهت آن‌ها پس از بلوغ اثرى ندارد و اختيار فسخ ندارند؛ مگر اين‌که به بيّنه اثبات کنند که هنگام عقد مفسده داشته است.

ج. اگر شرط عقلايى و غير سفهى باشد، نافذ است.

ج. خير، نمى‌تواند.