ج. خير، لازم نيست.

ج. خير.

ج. منظور از قيام متّصل به رکوع آن است که از حال قيام به رکوع برود و در فرض  مسأله، اين حالت حاصل است و انحنا، مقدّمه رکوع است و قصد مقدمّيت لازم نيست.

ج. اشکال ندارد، ولى مستحب است به عدد فرد بگويد.

ج. اگر عاجز از رکوع و سجود است به جهت خوف ضرر، اگرچه جلوسى باشد و فقط متمکن از قيام است، اکتفا به قيام و ايماء که متمکن از غير اين‌ها نيست مى‌نمايد؛ و اگر متمکن از قيام نيست هر چند با تکيه بر چيزى، نشسته نماز مى‌خواند و براى رکوع و سجود، ايما و اشاره مى‌کند و در صورت عدم تمکن از جلوس، نوبت به صلاة استلقاءً (نماز به پشت خوابيده) و با ايماء مى‌رسد وگرنه، اضطجاع (خوابيدن به پهلو) با ايماء وظيفه‌ى اوست.

ج. احترام آن رعايت مى‌شود، ولى احکام تربت را ندارد.

ج. اگر در محل است، يک سجده‌ى ديگر به جا آورد.

ج. اگر عرفا کف دست روى زمين قرار داشته، صحيح است و در غير اين صورت ذکر واجب اعاده شود.

ج. اگر مى‌تواند و حرج نيست، بايد سر آن دو انگشت را به زمين بگذارد و اگر نمى‌تواند يا حرجى است به ميسور آن اکتفا کند.

ج. احتياطا بايد به همان نحو که در رساله ذکر شده بخواند.