ج. احتياطا سجده‌ى سهو به جا آوريد و اين قنوت کفايت از قنوت در رکعت دوم نمى‌کند.

ج. اظهر جواز تداخل است در نماز غفيله و نافله‌ى مغرب (جامع المسائل، ص ٢۴٩) و نيز هر مورد که تداخل وارد شده باشد، هم چنين است مثل نماز جعفر ـ عليه‌السّلام ـ و نوافل ليل و نهار، و در غير آن، تداخل، موافق  اصل نيست و به قصد رجا مانعى ندارد؛ در حالى که قصد اصلى را بر يکى قرار مى‌دهد.

ج. اگر به قصد ذکر مطلق بگويند، اشکال ندارد.

ج. در خصوص بعد از نماز، روايتى به نظر نرسيده است.

ج. اظهر جواز قنوت به زبان غير عربى است، ولى به هر لغتى که مى‌خواند، بايد صحيح بخواند تا وظيفه قنوتى را انجام داده باشد.

ج. دست دادن در خصوص بعد از نماز وارد نشده است، ولى اين مقدار فاصله بين نماز و تعقيبات مانعى ندارد.

ج. هر ذکرى در قنوت بگويد، اگرچه يک «سبحان اللّه‌» باشد، کافى است و بهتر است بگويد: «لا اله الا اللّه‌ الحليم الکريم، لا اله الا اللّه‌ العلى العظيم، سبحان اللّه‌ ربّ السموات السبع و ربّ الارضين السبع و ما فيهنّ و ما بينهنّ و ربّ العرش العظيم والحمدللّه‌ رب العالمين.»

ج. نمازهاى مستحبى زياد است و آن‌ها را نافله گويند. در بين نمازهاى مستحبى به خواندن نافله‌هاى شبانه روز بيشتر سفارش شده که جهت اطلاع از آن‌ها به مسأله‌ى ۶٣٨ رساله رجوع شود.

ج. خواندن هر ذکرى در قنوت، اگرچه يک «سبحان اللّه‌» باشد، کافى است.

ج. از يازده رکعت نافله‌ى شب، هشت رکعت آن بايد به نيّت نافله شب و دو رکعت آن به نيّت نماز «شفع» و يک رکعت آن به نيّت نماز «وتر» خوانده شود و دستور کامل نافله شب در کتاب‌هاى دعا گفته شده است.