ج. در صورت حرکت دادن، طمأنينه صادق است؛ مگر اين‌که فعل کثير صدق کند. بلکه اگر براى خضوع در نماز باشد، کثيرش هم مانعى ندارد.

ج. مانعى ندارد.

ج. نمازهاى مستحبّى را در حال حرکت و سوارى مى‌شود خواند و حرکت، لازم غالبى آن است و استقبال قبله در آن‌ها لازم نيست و در حال استقرار لازم است. (مسأله ۶۵٢ رساله).

ج. اگر آن را بعد از ايستادن بگويد، تحقّق مستحبّ بعيد نيست.

ج. تکبيرة الاحرام بايد مقارن با قيام باشد.

ج. تا وقتى که از قبله منحرف نشده يا صورت نماز محو نشده باشد، اشکال ندارد و با زوال طمأنينه، ذکر را اعاده نمايد.

ج. ترک آن اگر از روى فراموشى باشد، نمازش صحيح است.

ج. اگر موجب محو شدن صورت نماز نشود، نمازش صحيح است و اگر در آن حالت ذکر گفته، بايد ذکر را اعاده کند.

ج. زياد کردن قيام رکنى (اگر قابل تحقق باشد)، اشکال دارد. چه سهوى باشد چه عمدى؛ و زياد کردن قيام غير رکنى (اگر قابل تحقق باشد) در صورتى که سهوى باشد، اشکالى ندارد.

ج. هر مقدارى که مى‌تواند ايستاده بخواند، بايد ايستاده بخواند.