ج. دعا يا ذکر خداوند متعال به هر لغتى که مخصوص نمازگزار باشد، در بين نماز، اگرچه به عربى نباشد، مانعى ندارد؛ ولى خلاف احتياط است، ولى بنابر احتياط واجب ذکرهاى مستحبى رکوع، سجود و تشهد را به غير عربى نخواند.

ج. به شکش اعتنا نکند.

ج. مثل رکوع فرد نشسته که قبلاً ذکر شد.

ج. اگر چيز ديگرى که سجده بر آن صحيح است نداشته باشد، چنانچه وقت وسعت دارد، بايد نماز را بشکند و اگر وقت تنگ است، بايد به لباسش اگر از پنبه يا کتان است سجده کند و اگر از چيز ديگر است، بر همان چيز و اگر آن هم ممکن نيست، بر پشت دست، و اگر آن هم نمى‌شود، به چيز معدنى مانند انگشتر عقيق سجده نمايد.

ج. در وضو اگر تطهير ممکن نيست، بايد وضوى جبيره‌اى کند و در سجده به مسأله‌ى ٨٧٨ و ٨٧٩ رساله رجوع شود.

ج. پيشانى و کف دو دست و سر دوزانو و سر دو انگشت پا بايد روى زمين باشد، و در آوردن انگشترى و جوراب لازم نيست.

ج. اگر کم است مانعى ندارد و اگر بيش از متعارف است، جمع کند بين آن و ساير انگشتان و تمام آن‌ها را روى زمين بگذارد.

ج. مجرّد بوسيدن زمين و عتبه‌بوسى، سجده نيست و مانع ندارد.

 ج. بنابر عدم حرمت سماع، اگر استماع نکند اشکال ندارد، هر چند با استماع هم نماز باطل نيست و نهى‌ازمنکر در حال نماز هم با اشاره ممکن است.

ج. کسى است که به علت بيمارى، بول او قطره قطره مى‌ريزد.