ج. در حال اختيار جايز نيست.

ج. بايد مرد، تکليف خودش را رعايت کند (مسأله‌ى ١٢۵۶ رساله).

ج. بايد قرائتش را درست کند و هر نمازى که تا حال با قرائت غلط خوانده، بايد قضا نمايد، بنابر احوط.

ج. شروع از اوّل لازم نيست.

ج. حرام است و على الاحوط باطل کننده نماز است.

ج. بله، مى‌شود.

ج. هر دو صورت آن جايز است، چون طاء و صاد در يک کلمه جمع شده است.

ج. وصل به سکون در نماز ـ بنابر اظهر ـ جايز است و وقف غير عمدى بر حرکت، وضعا صحيح است و نماز اعاده ندارد و احوط، آن است که بدون عذر، وقف به حرکت ننمايد.

ج. بايد به مقدارى باشد که مصداق مطلق ذکر باشد.

ج. بعد از آرامش بدن ذکر را دوباره بگويد.