ج. در وسعت وقت بايد ياد بگيرند و با عدم امکان تعلّم در وقت ترجمه‌ى آن را بگويد.

ج. عمدا جايز نيست، با توضيح مذکور در مسأله ٧٨٨ و ٧٨٩ رساله در مورد عمد و سهو.

ج. آن ذکر را تمام کند؛ بلکه بعيد نيست اگر تمام ذکر را بعد از ايستادن بگويد، عمل به مستحبّ کرده باشد.

ج. ذکر در کنار قرآن و دعا و کلام آدمى است.

ج. واجب نيست و مى‌توانند اجرت بگيرند.

ج. تا حدّى که به طمأنينه نماز خلل وارد نکند، اشکال ندارد.

ج. اشکال ندارد؛ مگر اين که موجب فوت وقت نماز شود.

ج. خير، نمى‌تواند.

ج. تمام کلمه را تکرار کنيد.

ج. بنابر احتياط واجب، در حال عمد تا حدّ صحت کلمه لازم است رعايت کند.