ج. بايد به اندازه‌اى که اوّلين مرتبه سجود، صدق مى‌کند خم شود و مهر يا چيز ديگرى را که سجده بر آن صحيح است تا روى چيز بلندى گذاشته و طورى پيشانى را بر آن بگذارد که بگويند سجده کرده است، ولى بايد بنابر احتياط، کف دست‌ها و زانوها و انگشتان پا را به طور معمول به زمين بگذارد، و کسى که هيچ نمى‌تواند خم شود، براى سجده بايد سر را به قصد سجده خم کند و براى برخواستن از سجده سر را بلند کند.

ج. واجب است؛ به معناى اين که عدم تعمّد در ترک آن شرط صحّت است.

ج. لازم است با جاى سالم پيشانى سجده کند و اگر ممکن نيست و يا زخم، تمام پيشانى را گرفته است، بايد به يکى از دو طرف پيشانى سجده کند و احتياط آن است که طرف راست را برطرف چپ مقدم بنمايد و اگر ممکن نيست به چانه سجده نمايد.

ج. جايز است.

ج. بايد جواب بدهد.

ج. در اين رابطه به مسأله ٣١٢ تا ٣٢٠ رساله رجوع شود.

ج. خواندن قرآن يا دعا در نماز اشکال ندارد، مگر چهار آيه‌اى که سجده واجب دارند و يا دعا به گونه‌اى باشد که به نظم واجب در قرائت و يا ذکر صدمه بزند و يا نفرين بر مؤمن باشد که در اين صورت‌ها نماز باطل مى‌شود.

ج. اگر به نظم واجب در قرائت و يا ذکر صدمه بزند، نماز باطل مى‌شود.

ج. در حال تقيّه باطل نمى‌شود.

ج. در صورتى که عمدا قنوت نخواند، قضا ندارد.