ج. اگر مضرّ به طمأنينه بوده، بايد تکبير را تکرار کند.

ج. تا مادامى که موجب ضرر و يا عسر و حرج نباشد، ايستاده نماز بخوانيد و با تمکن از قيام هر چند با پاى مصنوعى، نوبت به نشسته نمى‌رسد.

ج. در حال اختيار جايز نيست.

ج. بايد مرد، تکليف خودش را رعايت کند (مسأله‌ى ١٢۵۶ رساله).

ج. بايد قرائتش را درست کند و هر نمازى که تا حال با قرائت غلط خوانده، بايد قضا نمايد، بنابر احوط.

ج. شروع از اوّل لازم نيست.

ج. حرام است و على الاحوط باطل کننده نماز است.

ج. بله، مى‌شود.

ج. هر دو صورت آن جايز است، چون طاء و صاد در يک کلمه جمع شده است.

ج. وصل به سکون در نماز ـ بنابر اظهر ـ جايز است و وقف غير عمدى بر حرکت، وضعا صحيح است و نماز اعاده ندارد و احوط، آن است که بدون عذر، وقف به حرکت ننمايد.