ج. چون محل مذکور کمتر از چهار فرسخ با آن شهر فاصله دارد، تا وقتى که سفر شرعى جديدى را آغاز نکرده است، بايد نماز را تمام بخواند. حتى اگر به گونه‌اى خارج شود که به اقامه او صدمه بزند، مثل اين که يک روز آن جا بماند، تا وقتى که سفر جديد شرعى نکرده، نماز او تمام است. (مسأله‌ى ١٠٩۵ رساله)

ج. بدون قصد توطّن نمى‌شود، هر چند قصد هميشه ماندن شرط نيست، بلکه تعيين مدّت کردن مضرّ است و ميزان صدق عرفى وطن است، يعنى مردم بگويند او اهل فلان جا است.

ج. تا وقتى که وطن شما نشده، در آن روستا حکم مسافر را داريد.

ج. خير و هم چنين هر جا که به نحو جايز افطار کرده است.

ج. اگر از قصد خود برنگشته، وظيفه‌ى او تمام است.

ج. اگر مقصود اصلى از سفر غير معصيت باشد و معصيت مقصود فرعى و تبعى است، نماز شکسته است.

ج. اگر بنا دارد همراه او برود، به حکم کثيرالسّفر است.

ج. در هر دو مورد نماز و روزه آن‌ها در محل تحصيل و در بين راه تمام است.

ج. خير، نمى‌تواند.

ج. پس از گذشتن سى روز که در رفتن و ماندن مردد بود، بايد نماز را تمام بخواند و روزه‌اش را بگيرد.