ج. اگر قصد دارند که بعد از تحصيل بروند يا احتمالى که سلب کننده‌ى سکون و آرامش روح باشد ـ که در توطّن لازم است ـ ، مى‌دهند که از آن محل بروند، وطن صدق نمى‌کند.

ج. بعد از مراجعت، وطن اصلى فرزند همان وطن اصلى پدر و مادر است و مکان تولّد در فرض سؤال، وطن محسوب نمى‌شود.

ج. وطن محسوب نمى‌شود.

ج. به اين که ديگر قصد ندارد که بعدا هم برود و در آن جا بماند ودر عمل هم قطع علاقه از آن جا بکند.

ج. نماز و روزه‌اش تمام است.

ج. با فرض اين که قطع اميد کرده است، اعراض قهرى حاصل مى‌شود.

ج. خير، وطن نمى‌شود؛ مگر به نحوى که در پاسخ استفتائات گذشته ذکر شد.

ج. بايد قصدش به گونه‌اى باشد که عرفا آن را اعراض بدانند، زيرا قصد اعراض به قطع تمام علايق از آن جا محقّق مى‌شود که اعراض عملى هم مى‌خواهد و به مجرّد قصد، اعراض تحقّق نمى‌يابد.

ج. محل دوم وطن او مى‌شود.

ج. اگر انصراف او از اعراض صورى و ظاهرى است، اعراض او محقق مى‌شود.