ج. بايد بدون تخلّل سفر باشد؛ مگر سفرى باشد که به صدق عرفى تحقّق وطن، خلل وارد نسازد.

ج. بله، بايد به مقدارى که صدق عرفى وطن کند، آن جا بماند.

ج. يعنى انسان از وطن خود يا جايى که قصد کرده ده روز در آن جا بماند، به قدرى دور شود که ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود؛ ولى بايد در هوا غبار يا چيز ديگرى نباشد که از ديدن ديوار و شنيدن اذان جلوگيرى کند و لازم نيست به قدرى دور شود که مناره‌ها و گنبدها را نبيند، يا ديوارها هيچ پيدا نباشد، بلکه همين قدر که ديوارها کاملاً معلوم نباشد، کافى است.

ج. تمام است.

ج. در سفر حرام، نماز تمام است و در سؤال مفروض، حرام بودن سفر فى الجمله است.

ج. بايد بعد از هشت فرسخ اوّل نماز را تمام بخواند.

ج. بلى، زيرا اين سفر هم مقدمه‌ى شغل او است. البته در کثرت سفر بايد سفر تا حدّ مسافت باشد نه کمتر از آن.

ج. بله، بعد از هشت فرسخ اوّل نمازش تمام است.

ج. نافله ظهر و عصر در سفر، يعنى در جايى که بايد نماز ظهر و عصر را شکسته خواند ساقط مى‌شود و اما در نافله عشا مختار، عدم سقوط آن در سفر است، ولى احتياط اين است که به نيّت اين که شايد مطلوب باشد، به جا آورد.

ج. بله، همان ظهر شرعى است.