ج. روزه‌اش صحيح است، گرچه اگر ضرر مرض‌آور داشته است، تکليفا مصرف آن جايز نبوده است.

 ج. بايد صبر کند تا قدرت بر آن پيدا کند و اگر اصلاً قدرت حاصل نشد، بايد وصيّت کند که بعد از موتش به جا آورند.

ج. اگر مميّز است و به نحو صحيح مى‌گيرد، روزه او برى کننده ذمّه‌ى پدر است، ولى به منزله‌ى تبرّع است.

ج. بر خود زن واجب است که در وقت تمکن و قدرت بايد بپردازد.