ج. به علم يا اطمينان رسيدن يا حصول خوف و ترس عقلايى از ضرر روزه، وظيفه‌ى خود مکلّف است؛ هر چند سببش نظر دکتر باشد.

ج. جايز است، ولى خلاف احتياط است.

ج. شايد قولى باشد به ترجيح داشتن تقدّم سبب وجوب براى هر کدام که باشد (يعنى هر کدام که زودتر واجب شده است، همان مقدم است). ولى احتياطا بايد به قصد امر فعلى روزه بگيرد و پس از رمضان هم به نيّت ديگرى که هر کدام باشد، باز روزه بگيرد.

ج. قضا و کفاره دارد.

ج. اگر روزه‌ى واجب معين باشد، روزه‌اش باطل است و عدم وجوب کفّاره، محلّ تأمّل است. (مسأله‌ى ١٢٧٠ رساله).

ج. صحيح است.

ج. اگر قصد انزال داشته يا عادت او در اين کار اين بوده که به انزال منجر مى‌شده، روزه وى باطل است.

ج. وجوب آن مبنى بر احتياط است.

ج. اگر به حسب نقل بخواند يا معلوم باشد که به نقل خوانده، روزه باطل نمى‌شود.

ج. آمپول‌هاى غير مغذّى و غير تقويتى و آن چه داخل حلق نشود، باطل کننده نيست.