ج. روزه را باطل مى‌کند و در مورد ضرورت، کفّاره ندارد.

ج. بايد قضاهاى آن را به جا آوريد و براى هر روزه، يک مد طعام به فقير، کفاره‌ى تأخير بدهيد.

ج. بله، مى‌تواند.

ج. اگر عمدا نگرفتيد، قضا و کفاره‌ى عمدى و کفاره‌ى تأخير دارد در وقت تمکن؛ هر چند به تدريج تا آخر عمر بايد بگيرد و با عدم تمکن، بدليّت ١٨ روزه روزه عوض دو ماه روزه و نيز تصدّق (صدقه) به مقدار ممکن بدل ۶٠ اطعام ثابت است و پس از اين‌ها بدليّت استغفار است.

ج. مانعى ندارد.

ج. اگر گرفتن آن به دستمال و مانند آن ممکن نباشد، قطع نماز براى ضرورت و عذر جايز است.

ج. اگر بعد از غروب آفتاب بوده صحيح است، هر چند قبل از زوال حُمره مشرقيّه بوده است.

ج. کفاره روزه خودش و روزه زنش را بايد بدهد، ولى اگر زن در بين جماع راضى شود، بنابر احتياط واجب مرد دو کفاره بدهد و زن يک کفاره و در هر صورت زن بايد قضاى روزه آن روز را به جا آورد.

ج. اگر آن لکه‌ها در قبل از ده روز کامل باشد، حکم حيض را دارد و روزه‌هاى آن دو روز را هم بايد دوباره قضا کند.

ج. اگر روزه واجب معيّن است و در طول اين مدت افطار نکرده، اگر قبل از ظهر به وطن برگردد يا به محلّ اقامه با قصد جديد براى ده روز ماندن بازگردد بايد روزه بگيرد و اگر غير واجب معيّن است، روزه گرفتن او جايز است.