ج. بايد از مرجع اعلم تقليد کرد.

ج. اگر صبر ممکن است، وظيفه، به دست آوردن فتواى مرجع است؛ و در غير اين صورت، اگر احتياط ممکن است، به احتياط عمل نمايد؛ و اگر احتياط ممکن نباشد، چنان‌چه از انجام عمل محذورى پيش نيايد، مى‌تواند عمل را به جا آورد و بعد از دسترسى به فتواى مرجع، در صورت مخالفت، اعاده کند، و اين‌ها در صورتى است که عدم دسترسى در تمام مسايل نباشد، در غير اين صورت، مى‌تواند به مجتهد اعلم پس از او مراجعه کند.

ج. از باب ارشاد جاهل بدون عسر و محذور، لازم است.

ج. تقليد و عمل به فتوا پيش از بلوغ، براى بقا کافى است.

ج. وجوب و عدم وجوب قضا، وظيفه‌ى الآن است نه گذشته؛ بنابراين بايد طبق نظر مجتهد زنده عمل نماييد.

ج. حکم عدول را ندارد و مى‌تواند باقى بماند و در مسايلى که بدون احتياط عمل کرده، به مسأله‌ى ٢٠ رساله رجوع شود.

ج. اعمالشان باطل است، به توضيح مذکور در مسأله‌ى ٢٠ رساله.

ج. ملازمه‌اى بين اجتهاد در فقه و اجتهاد در ساير علوم وجود ندارد.

ج. از آن جا که ملاک اعلم بودن، فهم بهتر حکم الهى است و اين مطلب با نحوه بيان و چگونگى تدريس ملازمه‌اى ندارد، پس شلوغى درس خارج نمى‌تواند ملاک اعلم بودن مجتهد محسوب گردد.

ج. بله، مى‌توان به مجتهد سوم رجوع کرد.