ج. در وسعت وقت بايد ياد بگيرند و با عدم امکان تعلّم در وقت ترجمه‌ى آن را بگويد.

ج. عمدا جايز نيست، با توضيح مذکور در مسأله ٧٨٨ و ٧٨٩ رساله در مورد عمد و سهو.

ج. آن ذکر را تمام کند؛ بلکه بعيد نيست اگر تمام ذکر را بعد از ايستادن بگويد، عمل به مستحبّ کرده باشد.

ج. ذکر در کنار قرآن و دعا و کلام آدمى است.

ج. واجب نيست و مى‌توانند اجرت بگيرند.