ج. بله.

ج. اگر بدن از حال آرام بودن خارج شده است، بايد بعد از آرام گرفتن بدن دوباره ذکر را بگويد؛ ولى اگر کمى حرکت کند که از حال آرام بودن خارج نشود، اشکال ندارد.

ج. به اندازه‌اى که مسمّاى رکوع حاصل شود، منحنى مى‌شود و تحقق آن بنابر احوط به اين است که صورت او به نزديکى محل سجودش برسد.

ج. احتياط در ترک آن است.

ج. به کم‌ترين مقدار ذکر اکتفا کند.

ج. تنها همان عضو از اعضاى سجده که عذر دارد، مى‌تواند بر زمين نگذارد.

ج. در صورت منافات با استقبال، اگر عمدا باشد نماز باطل مى‌شود و اگر منظور اين است که در همان حالى که سر بر مهر دارد نگاه به عقب کند اشکال ندارد.

ج. جايز نيست.

ج. تکرار آن مانعى ندارد و شک در صحّت، مورد اعتنا نيست.

ج. هنگام خارج شدن بول، غايط، باد معده و روده که از مخرج غايط خارج مى‌شود و خوابى که به واسطه آن چشم نبيند و گوش نشنود و نيز چيزهايى هم  چون ديوانگى، مستى و بيهوشى و در برخى از موارد استحاضه، حدث اصغر به انسان عارض مى‌شود. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله ٣٢٧ رساله رجوع شود.)