ج. ١) اگر مضطربه بيشتر از ده روز خون ببيند و همه خون‌هايى که ديده يک جور باشد، چنان‌چه عادت خويشان او مشخص است، آن مقدار را براى خون حيض و بقيه را استحاضه قرار مى‌دهد.

٢) مضطربه اگر بيشتر از ده روز خونى ببيند که چند روز آن نشانه حيض و چند روز ديگر آن نشانه استحاضه دارد، چنان‌چه خونى که نشانه حيض دارد کمتر از سه روز و بيشتر از ده روز نباشد، همه آن حيض است، و اگر خونى که نشانه حيض را دارد کمتر از سه روز باشد، بايد بنابر احتياط تا هفت روز را حيض قرار دهد.

ج. زن مستحاضه بايد موقع غسل و وضو و بعد از آن تا آخر نماز، خود را از بيرون آمدن خون (در صورتى که براى او ضرر نداشته باشد) حفظ کند.

ج. دست زدن و رساندن بدن به خط قرآن براى قليله با وضوى جداگانه و براى متوسطه و کثيره با غسل و وضوى جداگانه جايز است.

ج. تحفظ از خروج خون براى نماز است نه روزه، شرط صحت روزه همان غسل به نحو مذکور در رساله است.

ج. در تشخيص و شناختن آن، بايد قدرى پنبه، داخل مهبل کند وقدرى صبر نمايد، و بهتر آن است که وقتى مى‌خواهد اين عمل را انجام دهد به پشت بخواهد و پاها را بلند کند، وبعد از گذشت مدتى پنبه را آهسته بيرون آورد، پس اگر خون در دور آن واقع شده باشد، خون بکارت است واگر خون تمام پنبه را گرفته باشد، خون حيض است. در اين آزمايش شرط است که زخمى اطراف فرج مثل بکارت نداشته باشد و هم چنين خون بسيار نباشد که نتوان تشخيص داد.

ج. عبادات خود را قضا نمايد.

ج. اگرچه آن خون، نشانه‌هاى حيض را نداشته باشد، بايد به احکامى که براى زن حائض گفته شد عمل کند و چنان‌چه بعد بفهمد حيض نبوده، مثل اين که پيش از سه روز پاک شود، بايد عبادت‌هايى را که به جا نياورده قضا نمايد.

ج. زوال عادت قبل در صورتى است که به دفعات خلاف آن ديده شود به طورى که عرفا بگويند اين خانم عادت معين ندارد.

ج. حکم به عدم بالغ شدن او مى‌شود. مگر خون ببيند و يقين کند حيض است که نشانه است بر بلوغ او. اما اگر خون به صفات حيض ببيند ولى به حيض بودن آن اطمينان پيدا نکند در اين که بگوييم صفات حيض نشانه بر حيضيت و نشانه بر بلوغ باشد، محلّ تأمل است.

ج. پس از خروج اوّلين جزء بچه، نفاس است.