ج. همان غسل ميّت براى او کافى است، ولى بنابر احتياط موقع غسل دادن نيت غسل جنابت و يا حيض را نيز بنمايند.

ج. نزديکى در حال حيض حرام است، چه زن دايم باشد يا غير دايم يا زن آزاد باشد يا کنيز.

ج. بر زن حائض و نفساء (زائو) بعد از گذشتن ايام حيض و نفاس واجب است که براى طواف غسل کنند، و در صورت معذور بودن از غسل و مايوس شدن از توانايى بر غسل، واجب است با تيمم طواف کنند. ودر صورت معذور بودن از تيمم، تا آخر زمان تمکن از مباشرت نايب گرفتن متعين است واحوط آن است که خود نيز طواف کند.

ج. مجرد قصد ده روز، کافى است؛ اگرچه در تمام آن، حائض باشد که بعدا اگر يک روز هم بماند بايد نماز را تمام بخواند به شرط آن که قبل از خواندن نماز، از قصد اقامه ده روز، برنگشته باشد.

ج. نزديکى کردن در مهبل، هم براى مرد حرام است و هم براى زن، اگرچه به مقدار ختنه گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد.

ج. بايستى صبر کند تا پاک شود و غسل نموده و اعمال عمره را به جا آورد.

ج. يکى از شرايط درست بودن روزه باقى نماندن بر حيض و نفاس تا اذان صبح (در صورتى که پاک شده است) و ديگر آن که در تمام روز حيض و نفاس نشود، اگرچه مقدار کمى از روز باشد.

ج. نزديکى کردن در روزهايى که حيض زن قطعى نيست، ولى شرعا بايد براى خود حيض قرار دهد حرام است؛ پس زنى که بيشتر از ده روز خون مى‌بيند و بايد به دستورى که قبلاً ذکر شده روزهاى عادت خويشان خود را حيض قرار دهد، شوهرش نمى‌تواند در آن روزها با او نزديکى نمايد.

ج. در اين صورت، حج تمتعش بدل به حج افراد شده وبر او واجب است در صورت تمکن بعد از فراغت از حج، عمره مفرده به جا آورد.

ج. به طور کلى خضاب کردن با حنا يا چيز ديگر براى حائض کراهت دارد.