ج. تا وقتى که بدن يا لباس را نجس نکند، مانع نيست.

ج. اگر امکان دارد، احتياطا از بخشندگان و دهندگان آن وجوه اجازه بگيرند، وگرنه با رضايت اهالى آن محل جايز است.

ج. اگر زمين را داده که مسجد بسازند و قيدى نياورده است، مى‌توانند به همان صورت که متعارف ساختمان مسجد است عمل کنند و اگر متعارف است که در محلّى از آن دستشويى درست کنند، مى‌توانند درست کنند، مگر در صورتى‌که معلوم باشد منظور دهنده‌ى زمين فقط مسجد بوده است و هم‌چنين اگر متعارف نيست در محلى از آن دستشويى بسازند، نمى‌توانند دستشويى درست کنند، واللّه‌ العالم.

ج. جايز است.

ج. اگر از محل درآمد حلال و با اذن من له الاذن (صاحب اجازه) بوده است، اشکال ندارد.

ج. نياز به اجازه حاکم شرع دارد.

ج. اگر از اطفال غير مميّز مواظبت شود ـ که مراعات آداب مسجد را بکنند ـ ورود آن‌ها مانعى ندارد.

ج. با اجازه‌ى متولّى جايز است.

ج. مستحب است اذان در گوش راست مولود (نوزاد) و اقامه در گوش چپ او و نيز مستحب است اذان گفتن در گوش سيّى‌ء الخُلق و فرد بد اخلاق، اگرچه بداخلاقى او براى ترک خوردن گوشت تا چهل روز باشد و بهتر، اذان گفتن در گوش راست او است، و حکايت اذان هم مستحب است.

ج. در هر زمان که يکى از اوقات فعليّت پيدا کرد، وظيفه خود را در همان زمان انجام مى‌دهد و در جايى که اوقات نماز هر چند به مقايسه به نزديک‌ترين مکان‌ها معلوم نيست، بايد جايى که مبدأ و آغاز سير او بوده براى وقت صبح و ظهر و مغرب حساب کند، بنابر احتياط وجوبى، گرچه محتمل است عدم تکليف.