ج. اين علم اجمالى تبديل به علم تفصيلى به باطل شدن نماز عصر و شک ابتدايى به بطلان نماز ظهر مى‌شود. زيرا يا اين‌که سبب بطلان در عصر بوده يا در ظهر، که با بطلان ظهر مى‌بايست نماز عصر را شکسته مى‌خوانده که تمام  خوانده است؛ پس نماز عصر به هر حال باطل بوده، ولى در بطلان ظهر فقط شک دارد و يقين به بطلان ندارد. و چون شک پس از فارغ شدن از نماز است، محکوم به صحّت مى‌باشد. پس بايد نماز عصر را تماما اعاده کند و نمازهاى بعدى در اين محل را هم تا نرفته تمام بخواند.

ج. مى‌تواند در مجموع دو محل قصد اقامت کند.

ج. کفايت مى‌کند.

ج. آن سفرها هم لازمه‌ى شغل است و نماز در آن جا هم تمام است.

ج. نماز و روزه‌اش در هر سه محل و بين راه تمام است.

ج. اگر نذر او شامل سفر نبوده و سفر ضرورى باشد، کفاره‌ى نذر ندارد و فقط آن روزه را قضا کند.

ج. بايد به نحو تمام قضا کنيد.

ج. اگر مقصد شهر باشد، ابتداى شهر را بايد در نظر گرفت؛ و اگر مقصد مکان معلومى در شهر باشد، به طورى که بقيّه به منزله‌ى جادّه است، معيار همان مکان است.

ج. خير، حکم وطن را ندارد.

ج. ميزان قصد خود زن است، هر چند به تبعيّت از شوهر حاصل شود.