صفحه اصلی

در حال بارگیری...

استفتائات احکام نماز و روزه مسافر

٣٠٣١. شخصى از زادگاهش اعراض مى‌کند و پس از دو ماه منصرف مى‌شود (با توجه به اين که قصد بازگشت به زادگاه و سکونت در آن‌جا را نداشته است)، آيا اعراض او محقق مى‌شود يا خير؟  

ج. اگر انصراف او از اعراض صورى و ظاهرى است، اعراض او محقق مى‌شود.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5523 | پیوند ثابت
٣٠۴٧. شخصى قصد ماندن ده روز در محلّى نموده، ولى محلّ کار او در فاصله‌ى کمتر از حدّ ترخّص شرعى است که بايد هر روز به محلّ کار برود و هر چند روز يک بار شيفت کار او در شب است، آيا ماندن شب در محلّ کار مضرّ به قصد اقامه مى‌باشد؟

ج. مُضرّ نيست.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5540 | پیوند ثابت
٣٠۶٣. اينجانب از اهالى هويزه بودم و بر اثر جنگ، به شهر بهبهان مهاجرت کردم و با خانواده‌ام تصميم گرفتم که براى هميشه در آن‌جا ساکن شوم و خانه هم ساختم ولى اينک بعد از ده سال که شرايط ديگرى به وجود آمده است به هويزه بازگشته‌ام، آيا بهبهان وطن دوم ما محسوب مى‌شود يا خير؟ تکليف ما نسبت به نماز و روزه در  آن‌جا چگونه است؟  

ج. تا از بهبهان اعراض نکرده‌ايد، آن جا وطن دوم شما محسوب مى‌شود.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5556 | پیوند ثابت
٣٠٧٩. مراد از سفر اوّل، مسافرت عرفى است يا شرعى؟  

ج. منظور مسافرت شرعى يعنى طى کردن هشت فرسخ است و پس از طى اين مسير، سفر اوّل شرعى تحقق يافته؛ است هر چند سفر اوّل عرفى هنوز تحقق نيافته است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5572 | پیوند ثابت
٣٠٩۵. کثير السّفر اگر در سفر اوّلش بيش از حدّ مسافت برود و برگردد، حکم نمازهاى وى در مسير رفت و برگشت چيست؟  

ج. در هشت فرسخ اوّل نماز قصر است و پس از آن تمام است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5588 | پیوند ثابت
٣١١١. دانشجويانى که فاصله وطن تا محل تحصيل آن‌ها بيش از چهار فرسخ شرعى است و هر دو هفته يک بار يا بيش از ده روز يک بار به محل درس مى‌روند و بر مى‌گردند و حداقل براى يک ترم چنين برنامه‌اى دارند، حکم نماز و روزه آن‌ها را در محل تحصيل و بين راه بيان فرماييد.

ج. نمازشان در محل تحصيل، چون قصد ده روز دارند تمام است؛ ولى بين راه نمازشان شکسته است و همين طور نسبت به روزه‌ى‌شان که در صورت قصد ده روز در محل تحصيل بايد روزه بگيرند؛ ولى در بين راه حکم مسافر را دارد. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله‌ى ١٣۵٨ رساله رجوع شود.)

کتاب: استفتائات | شناسه: 5604 | پیوند ثابت
٢٩۵٢. مسافرى به علت عذر (مثل جنابت يا حيض، يا نفاس و يا عدم طهارت) نمازش را نمى‌خواند تا به وطنش برسد، وقتى به وطنش يا جايى که مى‌خواهد ده روز بماند  رسيد، وقت تحصيل طهارت لباس و بدن را ندارد و نمازش قضا مى‌شود. آيا بايد نمازش را شکسته بخواند يا تمام؟  

ج. چون در آخر وقت که قضا شده، نماز تمام بوده است، بايد آن را به صورت تمام قضا کند.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5443 | پیوند ثابت
٢٩۶٨. شخصى ساکن شميران امّا مغازه و محل کسبش در تهران است، اين شخص اگر خواست به قم برود، به تهران که رسيد نمازش قصر است يا تمام؟  

ج. نمازش تمام است.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5459 | پیوند ثابت
٢٩٨۴. راننده‌هاى تاکسى که نوعا تا حدّ مسافت شرعى از شهر خارج نمى‌شوند، اگر احيانا سفر شغلى به خارج از مسافت داشتند وظيفه چيست؟  

ج. وظيفه‌ى او قصر است.

کتاب: | شناسه: 5475 | پیوند ثابت
٣٠٠٠. کسى که داراى دو وطن است و بعضى از بچّه‌هايش در وطن اصلى به دنيا آمده‌اند و بعضى در وطن دوم، حکم نماز و روزه‌ى هر يک از اين فرزندان در وطن ديگر، از نظر قصر و اتمام چيست؟

ج. هر کدام از فرزندان وطنشان همان محل تولدشان است که محلّ زندگى‌شان هم باشد و کارى به محل تولد فرزند ديگر ندارد.

کتاب: استفتائات | شناسه: 5491 | پیوند ثابت

آخرین مطالب

نمایه‌ها

فیلم ها