ج. نماز خواندن با کفش به صحّت سجده‌ى نماز مُضرّ است، ولى با دستکش اشکال ندارد.

ج. چنان چه قابل حمل به صحت نباشد، تصرّف و سکونت در آن‌ها جايز نيست، ولى نمازهايى که با جهل در آن جا خوانده شده، محکوم به صحّت است.

ج. اگر نامحرم باشند، رجحان شرعى دارد.

ج. حکم مغصوب را دارد.

ج. تا وقتى که بدن يا لباس را نجس نکند، مانع نيست.

ج. اگر امکان دارد، احتياطا از بخشندگان و دهندگان آن وجوه اجازه بگيرند، وگرنه با رضايت اهالى آن محل جايز است.

ج. اگر زمين را داده که مسجد بسازند و قيدى نياورده است، مى‌توانند به همان صورت که متعارف ساختمان مسجد است عمل کنند و اگر متعارف است که در محلّى از آن دستشويى درست کنند، مى‌توانند درست کنند، مگر در صورتى‌که معلوم باشد منظور دهنده‌ى زمين فقط مسجد بوده است و هم‌چنين اگر متعارف نيست در محلى از آن دستشويى بسازند، نمى‌توانند دستشويى درست کنند، واللّه‌ العالم.

ج. جايز است.

ج. اگر از محل درآمد حلال و با اذن من له الاذن (صاحب اجازه) بوده است، اشکال ندارد.

ج. نياز به اجازه حاکم شرع دارد.