ج. جايز است، ولى خلاف احتياط است.

ج. شايد قولى باشد به ترجيح داشتن تقدّم سبب وجوب براى هر کدام که باشد (يعنى هر کدام که زودتر واجب شده است، همان مقدم است). ولى احتياطا بايد به قصد امر فعلى روزه بگيرد و پس از رمضان هم به نيّت ديگرى که هر کدام باشد، باز روزه بگيرد.

ج. قضا و کفاره دارد.

ج. اگر روزه‌ى واجب معين باشد، روزه‌اش باطل است و عدم وجوب کفّاره، محلّ تأمّل است. (مسأله‌ى ١٢٧٠ رساله).

ج. صحيح است.

ج. اگر قصد انزال داشته يا عادت او در اين کار اين بوده که به انزال منجر مى‌شده، روزه وى باطل است.

ج. وجوب آن مبنى بر احتياط است.

ج. اگر به حسب نقل بخواند يا معلوم باشد که به نقل خوانده، روزه باطل نمى‌شود.

ج. آمپول‌هاى غير مغذّى و غير تقويتى و آن چه داخل حلق نشود، باطل کننده نيست.

ج. به حسب ظاهر پزشک به منزله‌ى نايب از خود مريض است که اگر خصوصيّات را بداند، يا بيمناک است يا نيست، ميزان خوف و ترس ضرر است و احوط اين است که به خود مريض توصيفات را بگويد، اگر خودش خوف ضرر داشت، روزه نگيرد و اگر خوف ضرر نداشت، روزه بگيرد.