ج. بايد به قصد طهارت و وظيفه‌ى فعليّه گرفته شود. هر چند داعى بر اين، با طهارت بودن در وقت نماز باشد.

ج. اگر به قصد آن نماز وضو نگرفته، وضويش صحيح است.

ج. مراد اين است که به مجموع از پايين به بالا و از بالا به پايين قصد وضو کند يا بدون قصد باشد، به خلاف اين‌که آب را از پايين به بالا بريزد، ولى هنگامى که آب به پايين برمى‌گردد قصد وضو کند که صحيح است. چنان‌که در وسيلة النجاة آمده است.

ج. اگر نداند کدام جلوتر بوده است، چنان‌چه پيش از نماز است بايد  وضو بگيرد، و اگر بين نماز است، بايد نماز را رها کند و وضو بگيرد، و اگر بعد از نماز است، نمازى که خوانده صحيح است و براى نماز بعد وضو بگيرد.

ج. اشکال ندارد.

ج. جايز نيست.

ج. اگر جرم ندارد که مانع از رسيدن آب به پوست باشد، اشکال ندارد. اما اگر احراز کند که صورت يا دست‌ها به قدرى چرب است که آب به پوست نمى‌رسد، اوّل محل وضو را از چربى خشک کند و بعد وضو بگيرد.

ج. اگر در وقت وضو بوده و مانع بوده بايد دوباره وضو بگيرد.

ج. بايد بر چيزى که حسّاس نيست، مثل قطعه سنگ پاک، تيمم کنيد.

ج. در صورتى که روى آن باز نشده است، براى وضو اشکالى ندارد و اگر باز شده باشد، در صورتى که مدت زيادى از آن گذشته و ديگر به آن خون گفته نمى‌شود، اشکالى ندارد و در غير اين صورت بايد اوّل آن را ازاله و تطهير نمود و سپس وضو گرفت و در صورت عسر و حرج بايد به حکم جبيره عمل کرد و احتياطا تيمم هم ضميمه نمود.