ج. چنان‌چه به وظيفه‌ى اخلال منفرد نکرده باشد، نمازهايش صحيح است و در غير اين صورت چون احتياط است، مى‌تواند با رجوع به فَالأعلم (مجتهد اعمل بعدى) اعمال سابق را تصحيح کند و احتياط هم در عدم تقدّم است نه در مقارنت که در صورت هم زمانى و مقارنت، اشکال ندارد، پس با شک در تقدّم بعد از فراغ از نماز، نماز محکوم به صحّت است.

ج. خير، قطع نمى‌کند.

 ج. بنابر احتياط صف‌هاى بعدى پس از تکبيره‌الاحرام صف‌هاى جلويى، تکبيرة الاحرام بگويند.

ج. انسان در بين نماز جماعتى که خواندن آن به جماعت واجب نيست، بنابر اظهر مى‌تواند نيّت فرادا کند، اگرچه از اوّل قصد فرادا داشته باشد، وفرادا در هر جاى نماز جماعت که باشد اشکال ندارد ولى ممکن است از جهت اخلال به نظم جماعت و اشتباه انداختن مأمومين ممنوع باشد. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله‌ى ١١۴٣ رساله رجوع شود.)

ج. بله، مى‌تواند.

ج. امام و مأمومين که مى‌دانستند و قصد انفراد نکردند نمازشان باطل است، ولى آن‌هايى که نمى‌دانستند، نمازشان صحيح است.

ج. اشکال ندارد.

ج. در آن چه مربوط به حق النّاس و يا هر چه انسان مأمور به تدارک است، نيست و در غير آن بى‌اثر نيست.

ج. هر گناه غير از گناه کبيره (که تعريف آن گذشته) صغيره است و انجام دادن آن براى بار دوّم (بدون اين که پس از بار اوّل توبه واقع شود) اصرار است.

ج. اگر امکان حمل بر صحّت ندارد، از عدالت خارج مى‌شود.