ج. اگر آلوده به خون نشده باشد پاک است.

ج. حکم به پاکى و طهارت آن بکند و در نتيجه نه نياز به شستن دارد و نه غسل و وضو مى‌خواهد و احتياج به وارسى هم نيست.

ج. بايد همان شرطيت حيض، به اين که کمتر از ٣ روز و بيشتر از ١٠ روز نباشد را در نزديک وقت عادت رعايت کند و کار با همين تمام مى‌شود و نيازى به احتساب ماه نيست.

ج. اگر بين دو خون حداقل ١٠ روز فاصله شده هر کدام که در ايام عادت است حيض و خون ديگر اگر ويژگى‌هاى حيض را دارد حيض حساب مى‌شود اما اگر ويژگى حيض را ندارد و شبيه استحاضه است بايد کارهايى که بر حائض حرام است ترک کند و عبادت‌ها را هم انجام دهد.

ج. اگر آخر حيضش را مى‌داند، تکميل مى‌نمايد روز آخر را با سابق بر آن تا سه روز، ودر بقيه سابق، احتياط مى‌نمايد در هر روز احتمال دخول در عادت تا آن که مجموع، ده روز شود. وبا عدم احتمال دخول در عادت، حکم به عمل مستحاضه با عدم تمييز، در صورت تجاوز مجموع، از ده روز، اظهر است و گرنه مورد احتياط است. و بعد از آخر حيض، غسل حيض را مقدم بر غسل استحاضه مى‌نمايد با عدم تداخل و با استمرار خون و با اين که خون متأخّر از خون حيض ـ در آن مورد که فرض شود ـ از قليله نباشد.

ج. يک روز، حيض نيست.

ج. حد يأس در «قرشيه»، از هنگام ولادت تا تمام شدن شصت سال قمرى شرعى است، و قرشى کسى است که نسبت او به «نضر بن کنانه» برسد واز طرف پدر و مادر يا از طرف پدر به تنهايى باشد، واما از طرف مادر به تنهايى، کفايت نمى‌کند و از قرشيه در اين زمان غير از زنان هاشميه کسى معروف نيست، بلى قبيله‌اى که منسوب به قريش باشند اگر معلوم شود انتساب ايشان به «نضر بن کنانه»، در وجه تسميه، نيز همين حال را دارند.

ج. اگر مقدارى از وقت نماز گذشته که مى‌توانسته بر حسب حال خودش که مسافر بوده يا نبوده وضو و غسل (مثلاً جنابت) يا تيمم کند و نماز بخواند بايد آن نماز را قضا کند. اگرچه احتياط مستحب است که اگر وقت کافى براى ساير شرايط را نداشته اما مى‌توانسته با طهارت نماز بخواند آن نماز را قضا کند.

ج. حائض براى هر کارى که طهارت در آن شرط است بايد غسل نمايد.

ج. کفاره عبارت است از يک دينار، (يعنى اشرفى هجده نخودى) که يک مثقال شرعى است. واين مقدار کفاره، در اوّل حيض است ، و در وسط آن، نصف اشرفى است، و در آخر آن، ربع آن.