ج. اگر احتمال ندهد که دستش را ولو با آب قليل شسته، بايد وضو و نماز را دوباره به جا آورد.

ج. اگر قبل از وقت نماز باشد بايد به نيّت استحباب، وضو بگيرد، نه براى خواندن نماز واجب.

ج. رنگ و چربى که عرفا جرم ندارد، مانع نيست و اگر مشکوک است بايد برطرف کند. (مسأله‌ى ٢٩٧ رساله)

ج. هر مقدارى که مى‌تواند نجاست را از بدن کم کند و اعضاى وضو را تطهير کند و وضو بگيرد و نمازش را بخواند.

ج. بايد به دستور جبيره عمل کرده و احتياطا تيمم هم بنمايد.

ج. طرف بازو را که در حال اتصال از مرفق بوده مى‌شويد و با همان آب وضو مسح مى‌کند و در صورت عدم توانايى از اين مقدار جهت وضو نايب مى‌گيرد.

ج. به مسأله‌ى ٢٩٠ رساله رجوع شود.

ج. اگر مکلف و بالغ باشند، بايد با وضوى صحيح مسّ کنند.

ج. اگر بعد از وضو باشد آن شک اعتبار ندارد و اگر در اثناى وضو باشد موضع مشکوک را بشويد، البته اگر شک او از وسوسه نيست.

ج. اگر با دست هم جارى شود کافى است و معناى جارى شدن اين نيست که آب خيلى زياد باشد، بلکه همين که آب از نقطه‌اى به نقطه‌ى ديگر منتقل شود، جارى شده است.