ج. دعا يا ذکر خداوند متعال به هر لغتى که مخصوص نمازگزار باشد، در بين نماز  اگرچه به عربى نباشد، مانعى ندارد؛ ولى خلاف احتياط است. خلاصه اين که: بنابر اظهر جايز است، اگرچه احوط مواظبت بر عربيّت است. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله‌ى ٩٣٢ رساله رجوع شود.)

ج. فقط يک سجده واجب است و تشهد و سلام ندارد.

ج. اگر در ضمن صلوات بگويند، مانند اين که به اين نحو گفته شود: «اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد سيّما على اميرالمؤمنين خليفة رسول‌اللّه‌ بلا فصل و على اولاده اوصيائه الطّاهرين» مانعى ندارد، بلکه گاهى بگويند و گاهى ترک نمايند تا جزئيّت نماز از آن انتزاع و فهميده نشود.

ج. يکى از دو سلام آخرى را مى‌توان به نيّت خارج شدن از نماز گفت.

ج. بايد به وظيفه کسانى که نمى‌توانند از بيرون آمدن بول و غايط خوددارى کنند، عمل کند.

ج. بله، باطل مى‌شود.

ج. اگر به قصد تحيّت بگويد نمازش باطل مى‌شود؛ و اگر بدون قصد تحيّت بگويد باز احتياطا نمازش باطل مى‌شود.

ج. بنابر اظهر نماز اشکال پيدا نمى‌کند.

ج. احتياطا سجده‌ى سهو به جا آوريد و اين قنوت کفايت از قنوت در رکعت دوم نمى‌کند.

ج. اظهر جواز تداخل است در نماز غفيله و نافله‌ى مغرب (جامع المسائل، ص ٢۴٩) و نيز هر مورد که تداخل وارد شده باشد، هم چنين است مثل نماز جعفر ـ عليه‌السّلام ـ و نوافل ليل و نهار، و در غير آن، تداخل، موافق  اصل نيست و به قصد رجا مانعى ندارد؛ در حالى که قصد اصلى را بر يکى قرار مى‌دهد.