ج. بيرون آوردن و آب کشيدن آن اگرچه خرج داشته باشد، بر کسى که آن را انداخته واجب است و اگر او اين کار را نکرد يا نتوانست انجام دهد، بر ديگران واجب مى‌شود و خرج آن از بيت المال داده مى‌شود و اگر بيرون آوردن آن ممکن نباشد، کسانى که مطلع هستند نبايد به آن مستراح بروند ولى وجوب اعلام، محل تأمل است.

ج. بخار و دود و شعله‌اى که از چيز نجس يا متنجس بر مى‌خيزد پاک است ولى اگر بخار به صورت عرق و مايع درآيد چه از نجس باشد و چه از چيز نجس شده، نجس است. و بنابر احتياط واجب بايد از چربى و روغنى که از دود نجس و متنجس حاصل مى‌شود و بر سطوح مجاور آن مى‌نشيند اجتناب نمود.

 ج. اگر يقين ندارد که آب ناودان با آن نجاست ملاقات پيدا کرده يا يقين به اتّصال آب باران با نجاست بعد از قطع باران نداشته، پاک است.

ج. همه‌ى آن‌ها به يک نحو و به يک حالت نيست و غالبا موجب سرايت نجاست نمى‌شود، بلکه اگر همان گوشه نجس را ببرند يا آب بکشند کافى است و اگر باطن آن هم نجس شده، با نفوذ آب کثير به باطن آن پاک مى‌شود.

ج. کافى نيست.

ج. خير.

ج. اگر خيسى به قدرى نباشد که موجب سرايت نجاست شود، موجب نجاست نمى‌شود.

ج. جايز نيست.

ج. ظاهرا وظيفه‌اى ندارد.

ج. احتياط واجب اجتناب است. (به نحو مذکور در مسأله‌ى ١٩٨ رساله.)