ج. اگر يقين ندارد که آب ناودان با آن نجاست ملاقات پيدا کرده يا يقين به اتّصال آب باران با نجاست بعد از قطع باران نداشته، پاک است.

ج. صرف اتّصال کافى است.

ج. تا وقتى که متّصل به مادّه و آب چاه است، در حکم فرقى ندارد.

ج. فرقى ندارد، جهت اطلاع بيشتر به مسأله‌ى ١۵٧ رساله رجوع شود.

ج. در صورتى که يکى از ويژگى‌هاى سه گانه آب چاه به واسطه‌ى آب فاضلاب تغيير نکند، آب چاه پاک است.

ج. اگر ممکن است ظرف آب را با دهان خود بردارد و به دست‌هايش بريزد و يا حيله‌هاى ديگر ـ مثل ايجاد منفذ و سوراخ در ظرف ـ به کار بندد که آب جريان پيدا کند.

ج. هر مقدارى از آن که يکى از اوصاف سه گانه‌اش با ملاقات با مردار تغيير کرده، نجس است، نه اين که فقط از نزديک آن مردار عبور کرده باشد.

ج. پاک نمى‌شود و بايد قطع و وصل شود.

ج. در صورت شک، حکم آب مطلق را دارد و تا وقتى که يکى از اوصاف سه گانه آب به واسطه نجاست موجود در آن تغيير نکرده، پاک است.

ج. پاک نمى‌شود، مگر با جارى شدن آب از جزيى ديگر، به هر نحو باشد.