ج. صورت‌هاى مختلف نماز آيات و مستحبات آن در مسأله‌هاى ١٢٢۵ تا ١٢٣٠ رساله ذکر شده، مراجعه شود.

ج. ظاهرا آن روايت در مورد وجوب تعيينى آن است.

ج. در صورتى که مأموم در شرايطى است که اگر خطبه‌ها را گوش بدهد مى‌شنود، واجب است گوش بدهد و نيز حرف زدنى که او را از اين گوش دادن واجب باز دارد، حرام است، اگرچه باعث بطلان خطبه و نماز جمعه نسبت به او نيست و احتياط مستحب آن است که اگر مأموم به خطبه‌ها نرسيده ولى يک رکعت از نماز جمعه را درک کرد، نماز جمعه او صحيح است.

ج. اگرچه تنها به رکوع امام برسد، نماز جمعه او صحيح است و رکعت دوم را خودش فرادا مى‌خواند.

ج. خير، قضا ندارد.

ج. منظور يقين شخصى، اعمّ از اطمينان است ولى به وسوسه اعتنا نشود.

ج. نمازهايى را که اشتباها به نيّت ادا خوانده يا با خوف وقت با تيمم خوانده و بعد از وقت فهميده، قضا ندارد.

ج. نافله ظهر را پيش از اذان ظهر و بعد از آن که سايه به اندازه شاخص شد به اميد اين که الآن خواندن آن خوب باشد مى‌توان خواند ولى بنابر احتياط اگر قبل از ظهر مى‌خوانند نيّت ادا ننمايند و چنان چه کسى بخواهد نافله ظهر يا نافله عصر را بعد از وقت آن‌ها بخواند بهتر است بنابر اظهر نافله ظهر را بعد از نماز ظهر و نافله عصر را بعد از نماز عصر بخواند و بايد نيّت ادا و قضا نکند. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله ۶۴١ و ۶۴٢ رساله مراجعه شود.

ج. اگر ظنّ‌آور باشد کافى است.

ج. بله، باطل است.