ج. کفايت هر ذکرى که در سجده بگويد خالى از وجه نيست، ولى  احتياط مستحب آن است که سه مرتبه سبحان اللّه‌ يا يک مرتبه «سبحان ربى الاعلى و بحمده» بگويد و ذکرهاى مستحبى را هم بنابر احوط بايد صحيح بخواند.

ج. به هر طور ممکن، هر چند با اشاره هم ممکن باشد، بايد سجده کند و با ترک آن از روى فراموشى يا عمدا ساقط نمى‌شود و بايد بعدا به جا آورد.

ج. به قصد مطلق ذکر و رجا مانعى ندارد و بهتر است در تشهّد اوّل تبعيّت از آن‌چه ائمه ـ عليهم‌السّلام ـ فرموده‌اند شود و در بعضى از روايات در تشهّد اين جملات ذکر شده است.

ج. مبطل نيست.

ج. خير، اشکال ندارد، (به مسأله‌ى ٩٢٨ رساله مراجعه شود).

ج. خير، بر هيچ کدام واجب نيست و در حال نماز جايز نيست.

ج. ظاهرا باطل نمى‌شود.

ج. خير، باطل نمى‌کند.

ج. هر ذکرى در قنوت بگويد، اگرچه يک «سبحان اللّه‌» باشد، کافى است و بهتر است بگويد: «لا اله الا اللّه‌ الحليم الکريم، لا اله الا اللّه‌ العلى العظيم، سبحان اللّه‌ ربّ السموات السبع و ربّ الارضين السبع و ما فيهنّ و ما بينهنّ و ربّ العرش العظيم والحمدللّه‌ رب العالمين.»

ج. نمازهاى مستحبى زياد است و آن‌ها را نافله گويند. در بين نمازهاى مستحبى به خواندن نافله‌هاى شبانه روز بيشتر سفارش شده که جهت اطلاع از آن‌ها به مسأله‌ى ۶٣٨ رساله رجوع شود.