همیشه ذکر می‌گفت. می‌رفت کتاب بردارد، در همین زمان کوتاه ذکر می‌گفت. در خانه بیشتر ذکر «یا هادی» و «یا الله» می‌گفت. گاهی هم چشمانش را بسته بود و «یا ستار» می‌گفت. وقتی می‌خواست جایی برود، یا به دیدن کسی برود هم «یا ستار» می‌گفت. بعد از رکوع و سجود نمازش «یا ارحم‌الراحمین» می‌گفت. ...

بالاخره قبول کرد برود حج، اما به این شرط که کسی خبردار نشود. یک روز از پسرش پرسیده بود: «همسرت راضی می‌شود که با من بیایی؟»، گفته بود: از خدایشان است....

دوست داشت یک بار خصوصی با هم صحبت کنند. یک روز به خود او گفت: آقا! می‌خواهم با شما جلسه‌ای خصوصی داشته باشم. آقا لبخند زد، گفت: «وقت‌هایم در اختیار خودم نیست، همه را پیش‌فروش کرده‌ام!» برای تمام شبانه‌روز برنامه داشت. ...

بسم الله الرحمن الرحیم. بنده در دوران مسئولیتم در سمت فرماندهی نیروی انتظامی، دو نوبت توفیق ملاقات با حضرت آیت‌الله‌العظمی بهجت را داشتم که بسیار برای بنده راه‌گشا بود....

شاید این‌طور باشد که روز عید غدیر، سه روز را عید قرار دادند. شاید در همان‌جا، در غدیر خم هم، سه روز توقف کرده بودند ـ دیگر من این‌ها را درست و به‌طور یقین یادم نیست ـ بالأخره یک چیز عجیب و غریبی است که خدا می‌داند....

شاید آن‌دسته از علمای عامه که فضائل علی علیه‌السلام را نقل کرده‌اند اهل نجات باشند؛ زیرا نقل آنها برای محاجّۀ با آنها الزام‌آور است: «وَ الْفَضْلُ، ما شَهِدَتْ بِهِ الْأَعْداءُ؛ فضیلت آن است که دشمنان بدان گواهی دهند».۱...

چرا پس از کنارزدن اهل‌بیت علیهم‌السلام از صحنه سیاست، در امور دیگر هم کنار زده شدند و منزوی گردیدند تا جایی‌که بیان احکام و فقه هم از آنها مورد قبول واقع نشد! مسائل حیض و نفاس و... که ربطی به مسئله خلافت نداشت تا به نفع خود جعل کنند! در محضر بهجت، ج۱، ص ۱۵۴ ...

چه کنیم با کسانی که هنگام رحلت به پیغمبر خود می‌گویند: «حرف نزن»؟!...

جنگیدن با خدا و اهل‌بیت علیهم‌السلام و اولیای خدا مانند این است که انسان در لبۀ چاهی که هزار متر عمق دارد، قرار بگیرد و خود را در آن بیندازد. جنگ با خدا و اولیای خدا عواقب بسیار بدی دارد، به خلاف گناهان شخصی که ممکن است شخص، پشیمان شود و برگردد. در محضر بهجت، ج۱، ص ۱۵۱ ...

اگر هرکس آنچه را که در عصر خود از کرامات مشاهد مشرفه و قبور امامزاده‌ها اتفاق افتاده و می‌افتد جمع‌آوری می‌کرد، هرکس می‌توانست کتابی تألیف کند. در محضر بهجت، ج۱، ص ۱۵۲ ...