ج. مورد احتياط است.

ج. ١) در مرحله اوّل بايد روزهايى را که خون او نشانه حيض دارد تا ده روز، حيض قرار دهد وبقيه را استحاضه قرار دهد.

٢) اگر نتواند حيض را به واسطه نشانه‌هاى آن تشخيص دهد، بنا بر احتياط واجب بايد هفت روز اوّل را حيض و بقيه را استحاضه قرار دهد، مگر اين که بداند به طور مسلم در روزهاى اوّل، حيض نمى‌شده است که در آن صورت بعد از آن روزها را بايد حيض قرار دهد.

٣) اگر گمان اطمينانى پيدا کرد که ايام عادتش مثل خويشان خود است عادت آن‌ها را براى خود انتخاب مى‌کند

ج. اگر خون باشد هر چند به مرتبه ضعيفه از خون يا يک نقطه‌اى از خون هم باشد و يا معلوم شود که در باطن به صورت خون است، محکوم به ادامه حيض است.

ج. خون حيض، در اغلب اوقات و اغلب زنان، به تيرگى رنگ و غلظت و جهيدن و گرمى و سوزاندن فرج هنگام بيرون آمدن شناخته مى‌شود.

ج. خون دوم استحاضه است چون: هر خونى که بعد از قطع شدن ـ خون که از جهت عادت يا غير آن حکم به حيض بودن آن شده ـ ديده شود، اگر بين دو تا خون ١٠ روز پاکى فاصله نشده و چون دو تا خون از ١٠ روز بيشتر هستند نمى‌توان هر دو را حيض حساب کرد پس خون دوم استحاضه است.

ج. اگر در ايام عادت زن باشد يا اين که شرايط حيض را داشته باشد آن را خون حيض قرار مى‌دهد.

ج. محتمل، تخيير او است در تحيض به عدد معتاد او در هر طرف از اطراف احتمال عادت سابقه، لکن احتياط در تحيض در ابتداى رؤت خون در اوّل اطراف احتمال در صورت عدم تمييز مخالف، ترک نشود. وبه همين ترتيب در ماه‌هاى ديگر در صورت استمرار.

ج. اگر زن احراز کرده که ترشحات مزبور خون نيست حکم خون ندارد و همين طور اگر شک دارد و با تفحص علم به خون بودن پيدا نشد حکم خون را ندارد.

ج. بايد بنا را بگذارد که چيزى خارج نشده و وارسى هم واجب نيست.

ج. منظور از روز از طلوع فجر (اذان صبح) تا غروب است پس شب‌ها خارج است.