ج. اگر رحلى در آن جا گذاشته است، اولويت به آن جا پيدا کرده و ديگرى که جاى او را بگيرد، کار حرام مرتکب شده است، گرچه نمازش باطل  نيست.

ج. اگر فردى نباشد که تبرّعا چنين هزينه‌هايى را پرداخت کند، استفاده کنندگان از اين مکان بايد بدهند.

ج. بايد از کارهايى که با احترام مسجد منافات دارد و يا مزاحم نمازگزاران است، کلاً اجتناب شود.

ج. حصول اطمينان مربوط به خود مکلّف است.

ج. جايز نيست، مگر اين که از اوّل قصد دومى را داشته و از باب خطا در تطبيق قصد اولى را کرده باشد.

ج. خير.

ج. بايد به هر صورتى که مى‌توانند بگويند و اگر هيچ نمى‌توانند بگويند، براى تکبير بنابر احوط با انگشت اشاره کند و اگر مى‌تواند، زبانش را هم حرکت دهد.

ج. نمازهاى مستحبّى را در حال حرکت و سوارى مى‌شود خواند و حرکت، لازم غالبى آن است و استقبال قبله در آن‌ها لازم نيست و در حال استقرار لازم است. (مسأله ۶۵٢ رساله).

ج. اگر آن را بعد از ايستادن بگويد، تحقّق مستحبّ بعيد نيست.

ج. در نمازهاى اخفاتيه، تمام کلمات بايد اخفات باشد و در جهريه تمام کلمات بايد جهر باشد، و به شک و وسوسه اعتنا نکند.