ج. اين شک اعتبار ندارد؛ ولى براى سجده‌هاى بعدى بايد احراز شرط کند.

ج. دعا يا ذکر خداوند متعال به هر لغتى که مخصوص نمازگزار باشد، در بين نماز  اگرچه به عربى نباشد، مانعى ندارد؛ ولى خلاف احتياط است. خلاصه اين که: بنابر اظهر جايز است، اگرچه احوط مواظبت بر عربيّت است. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله‌ى ٩٣٢ رساله رجوع شود.)

ج. فقط يک سجده واجب است و تشهد و سلام ندارد.

ج. کج گذاشتن در فرض مزبور، مانعى ندارد و احتياط در تقديم طرف راست بر طرف چپ است، و بايد دقّت شود که مهر آلوده نشود و اگر آلوده شد، بايد در سجده‌ى بعدى به جاى پاک آن سجده کند.

ج. جايز است.

ج. بنا مى‌گذارد که در رکوع است.

ج. بله.

ج. اگر به منزله‌ى ضبط صوت است لازم نيست؛ اما اگر به طور مستقيم و به  منزله‌ى بلندگوى بى‌سيم است، واجب است. (به مسأله‌ى ٩٠١ رساله رجوع شود.)

ج. اگر به اندازه‌ى قدر واجب از سجده روى مهر باشد، مانعى ندارد و اگر نباشد بدون آن که سر را بلند کند، آن مو يا چادر را از روى پيشانى بکشد.

ج. اگر اشياى مذکور از چيزى که سجده بر آن صحيح است ساخته شده، مى‌شود بر آن سجده کرد و جواز سجده بر کاغذى که احتمال دارد از چيزهايى درست شده باشد که سجده بر آن جايز نيست، مورد تأمل است؛ لذا احتياطا سجده ننمايد.