ج. اگر سبب حصول علم يا اطمينان شود، نماز آيات واجب مى‌شود.

ج. نماز آيات دو رکعت است و در هر رکعت پنج رکوع دارد و انسان بعد از نيت، بايد تکبير گفته و يک حمد و يک سوره تمام بخواند و به رکوع رود و سر از رکوع بردارد، دوباره يک حمد و يک سوره بخواند باز به رکوع رود تا پنج مرتبه و بعد از بلند شدن از رکوع پنجم دو سجده نمايد و برخيزد و رکعت دوم را هم مثل رکعت اوّل به جا آورد و تشهد بخواند و سلام دهد. (جهت توضيح بيشتر در اين رابطه به مسأله‌ى ١٢٢۶ رساله و بعد از آن رجوع شود.

ج. ظاهرا آن روايت در مورد وجوب تعيينى آن است.

ج. در صورتى که مأموم در شرايطى است که اگر خطبه‌ها را گوش بدهد مى‌شنود، واجب است گوش بدهد و نيز حرف زدنى که او را از اين گوش دادن واجب باز دارد، حرام است، اگرچه باعث بطلان خطبه و نماز جمعه نسبت به او نيست و احتياط مستحب آن است که اگر مأموم به خطبه‌ها نرسيده ولى يک رکعت از نماز جمعه را درک کرد، نماز جمعه او صحيح است.

ج. اگرچه تنها به رکوع امام برسد، نماز جمعه او صحيح است و رکعت دوم را خودش فرادا مى‌خواند.

ج. خير، قضا ندارد.

ج. نمازهايى که يقين داريد تمام آن قبل از وقت خوانده شده قضا دارد، در غير اين صورت قضا ندارد.

ج. در صورتى که احتمال مى‌دهند دسترسى به چيزى پيدا کنند که به واسطه آن علم يا ظن به وقت پيدا مى‌کنند، احتياط در تأخير نماز است. ولى اگر به خاطر تأخير، خود به خود علم و يا ظن به وقت پيدا مى‌شود، احتمال دارد همين قدر که گمان به وقت پيدا کردند، بتوانند نماز بخوانند ولى اگر عسر و حرج نباشد احتياط در تأخير نماز است.

ج. بله، مى‌توان. (مسأله ۶۴١ رساله).

ج. اگر با عدم عسر و سختى، تمکن دارد که صورت و بدنش را با هم رو به قبله کند، احتياطا با رعايت قبله نماز بخواند و در غير اين صورت بدن بايد رو به قبله باشد و آن مقدّم بر صورت است.