در عبادات [قصد] قربت معتبر است، اما در غیر عبادات اگر قصد قربت باشد موجب کمال [عمل] است؛ وگرنه عمل غیر عبادی بدون قصد قربت هم صحیح است. به عنوان مثال درس خواندن؛ شرط صحت در درس خواندن قصد قربت نیست، اما شرط کمالش هست. درس گفتن هم همینطور است. بالاخره انسان در زندگی خودش باید تاجر باشد. هرجایی که تجارتش سود بیشتری داشت آنجا برود، نه هرجایی که دل خودش خواست. اما تشخیص اینکه کجا ربحش(سودش) بیشتر است و کجا نیست، کجا کم است و کجا زیاد است، منوط به این است که اصل سود را بشناسد.