ج. ظاهرا صحّت آن، بر اجازه‌ى دختر توقّف دارد.

 ج. اگر دختر هم به زنا راضى بوده، مهريه‌اى ندارد و در استحقاق ارش بکارت، تأمّل است و احوط مصالحه است.

ج. زن تا پرداخت تمام مهريه حقّ مطالبه جهت تمکين دارد؛ هر چند مرد معسر، معذور است.

ج. بنابر اقوى مهر نصف مى‌شود.

ج. با تسليم مهر چه عين باشد چه دين، ذمّه‌ى زوج فارغ مى‌شود و از عهده خارج مى‌گردد، مگر در فرض غرر.

ج. در صورت فوت زن يا مرد قبل از دخول، بنابر اقوى، مهر نصف مى‌شود.

ج. به تمام شدن عقد، زوجه مى‌تواند تمام مهر را مطالبه کند، به شرط يسار زوج، مگر در صورتى که مؤجّل باشد؛ و اگر طلاق يا فوت يا فسخ ـ در موارد عنن ـ قبل از دخول، واقع شد، مهريّه تنصيف مى‌شود، واللّه‌ العالم.

ج. در اين تأمّل است، پس احتياط در مصالحه است.

ج. هر کدام از دختر و پسر بر خودش ولايت دارد، امر مهر هم به خود او مربوط است.

ج. ملاک بر اقلّ (کمتر) است که قدر متيقّن است.