ج. اگر تماس پيشانى با مهر به قدر واجب مى‌شود، صحيح است.

ج. اگر آن جوهر يا مرکب، مانع از سجده به مقدار واجب نباشد، اشکال ندارد.

ج. چون بايد بنابر احوط تا بتواند سرانگشت بزرگ را بر زمين بگذارد؛ لذا نمى‌تواند با کفش نماز بخواند، بلى اگر مطلقا از خم شدن معذور است و ايماء مى‌کند (با سر به سجده اشاره مى‌کند)، قرار دادن ساير اعضاى سجده لازم نيست ، هر چند در اين جا نيز احوط است. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله‌ى ٨٨٠ و ٨٨١ رساله رجوع شود.)

ج. اگر صورت نماز را به هم بزند، مبطل است.

ج. وقتى تمام آيه را بخواند، پس واجب نيست اگر بعضى از آيه را ـ هر چند لفظ سجده در آن باشد بخواند ـ هرچند سجده‌کردن در اين صورت نيز احوط است.

ج. جايز است.

ج. خير.

ج. چون ضرورت است، مانعى ندارد.

ج. براى حيلولة (ايجاد فاصله و مانع) است به نحو مذکور در محل خود ـ مثل عروه و غير آن ـ . (رجوع شود به عروة الوثقى، بحث مکان‌هاى مکروه، مسأله‌ى ٣).

ج. لازم است سجده کنند.