ج. بعد از برطرف شدن عين خون و پاک کردن محلّ، يک لحظه ـ ولو به نحو استدامه ـ آب به قصد غسل جريان پيدا کند کافى است و با چيزهايى مثل پنبه از نجس شدن کفن محافظت مى‌شود.

ج. چنان چه پدر و مادر او يا يکى از آنان مسلمان باشند، بايد او را غسل داد و اگر هيچ کدام از آن‌ها مسلمان نباشند، غسل دادن او جايز نيست.

ج. صبر کنند تا خون حيض تمام شود و بعد از تطهير موضع نجس غسل را ادامه دهند و از سرگرفتن لازم نيست.

ج. در اين فرض محرم غسل مى‌دهد و احتياط به ضمّ تيمّم هم مى‌نمايند. (ص ١٧٠ جامع‌المسائل.)

ج. براى مس استخوان و دندانى که از مرده جدا شده باشد و آن را غسل نداده‌اند، بنابر احتياط واجب بايد غسل کرد؛ و هم چنين براى مس استخوانى که از زنده جدا شده و گوشت ندارد، بنابر احوط غسل واجب است.

ج. خير.

ج. هر مقدارى که از او باقيمانده است، همان را غسل و حنوط و کفن مى‌کنند، و احتياطا نماز مى‌خوانند؛ مگر آن که سينه يا بعضى از سينه که محلّ قلب است موجود باشد هر چند له شده باشد، که در اين صورت بايد نماز بر او خوانده شود.

ج. حرام است، و کسى که او را غسل مى‌دهد، اگر نگاه کند معصيت کرده، ولى غسل باطل نمى‌شود.

ج. استخوان آنان غسل و کفن و نماز دارد و مسّ آن هم موجب غسل مسّ ميّت مى‌شود، بنابر احوط.

ج. آرى، آن‌ها مقدّم‌اند.