مطلب هفدهم: تنها انتظار فرج کافی نیست!

تنها انتظار فرج کافی نیست!

تنها انتظار فرج کافی نیست، تهیّؤ (آمادگی)، بلکه طاعت و بندگی نیز لازم است؛ مخصوصاً با توجه به قضایایی که پیش از ظهور امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف واقع می‎شود، به حدی که: «مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً» (جهان پر از ظلم و جور می  گردد).

خدا می داند که به واسطه ضعف ایمان بر سر افراد چه می آید! خدا کند ظهور آن حضرت با عافیت مطلقه برای اهل ایمان باشد و زود تحقق پیدا کند. مگر امکان دارد عافیت مطلقه بدون ایمان، طاعت و بندگی انجام گیرد؟! خدا به اهل ایمان توفیق دهد که از فِتَن مُضِلّه کناره گیری کنند!

تنها انتظار فرج کافی نیست، تهیّؤ (آمادگی)، بلکه طاعت و بندگی نیز لازم است؛

خدا می داند که به واسطه ضعف ایمان بر سر افراد چه می آید! خدا کند ظهور آن حضرت با عافیت مطلقه برای اهل ایمان باشد و زود تحقق پیدا کند. مگر امکان دارد عافیت مطلقه بدون ایمان، طاعت و بندگی انجام گیرد؟! خدا به اهل ایمان توفیق دهد که از فِتَن مُضِلّه کناره گیری کنند!

مطلب هفدهم:

تنها انتظار فرج کافی نیست!

بدیهی است که شیعیان باید همواره مترصّد ظهور حضرت بقیةاللّه عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف باشند و خود را برای سربازی در رکاب ایشان آماده کنند و شرایط تحقق این امر عظیم را فراهم نمایند؛ تا جایی که در روایت از امام صادق علیه‌السلام آمده است:

 «لَيُعِدَّنَ‏ أَحَدُكُمْ‏ لِخُرُوجِ الْقَائِمِ وَ لَوْ سَهْماً فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى إِذَا عَلِمَ ذَلِكَ مِنْ نِيَّتِهِ رَجَوْتُ لِأَنْ يُنْسِئَ فِي عُمُرِهِ حَتَّى يُدْرِكَهُ فَيَكُونَ مِنْ أَعْوَانِهِ وَ أَنْصَارِهِ‏؛ هر یک از شما برای قیام امام قائم عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف چیزی را مهیا کند، ولو یک تیر باشد، زیرا خدای متعال وقتی نیت او را بداند، من امیدوارم که خداوند عمر او را طولانی نماید تا امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف را درک کند و از یاران و کمک‎کاران او شود.»^١

همچنین دستور صریح خدای متعال در قرآن کریم بر این است که مؤمنان همواره خود را مسلح و آماده برای دفاع و مبارزه با دشمنان اسلام کنند، تا رعب و وحشت در دل کفار بیفتد:

 «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّكُمْ»؛^٢ و آنچه در توان داريد، از نيرو و اسبانِ آماده، در برابر آنان فراهم سازيد كه بدان دشمن خداوند و دشمن خود را به هراس می‌افكنيد.

البته باید توجه داشت که اصلی‎ترین عاملی که باعث زمینه‎سازی برای ظهور حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف می‎شود و انسان را آماده یاری‎رسانی به ایشان می‎کند، آماده‎سازی روح و مقاوم‎سازی نفس آدمی در مقابل هواهای نفسانی و پاک‎سازی جان از رذایل اخلاقی است؛ یعنی همان عبودیّت و بندگی خداوند متعال. اگر مؤمن بخواهد در پی رضای اهل بیت علیهم‌السلام و خشنودی امام زمان خویش باشد، باید همان راهی را بپیماید که خود ایشان ترسیم کرده است.

 با تأمل و تدبر در روایات، می فهمیم که تقرب به امام و تحصیل فرج و زمینه‎سازی ظهور و آماده شدن برای جانبازی در رکاب آن حضرت، تنها و تنها از راه تقوا و خودسازی و ترک معصیت و تهذیب نفس حاصل می‎شود، نه این‎که انسان بدون آماده کردن روح خود و با غفلت از جهاد اکبر، تنها توجهش به جهاد اصغر باشد و به سراغ ورزیده کردن عضلات بدن خود برود و گمان کند که تنها با کسب مهارت‎های نظامی، توانسته است خود را برای یاری رساندن به حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف آماده نماید.

علاوه بر این، حتی در جهاد اصغر نیز آنچه موجب پیروزی لشکر امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف بر دشمنان می‎شود، همان قوت ایمان یاران حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف و تسلیم محض بودن آن‎ها در قبال اوامر و دستورات حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف است و در حقیقت، آن‎ها قلوبی دارند که مانند تکه‎های آهن سخت و قدرتمند است و بر اثر عنایت خاص امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، آن‎ها قدرت چهل مرد را پیدا می‎کنند:

 «قَالَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَاالسَّلاَمُ: إِذَا قَامَ قَائِمُنَا أَذْهَبَ اَللَّهُ عَنْ شِيعَتِنَا اَلْعَاهَةَ وَ جَعَلَ قُلُوبَهُمْ كَزُبَرِ اَلْحَدِيدِ وَ جَعَلَ قُوَّةَ اَلرَّجُلِ مِنْهُمْ قُوَّةَ أَرْبَعِينَ رَجُلاً وَ يَكُونُونَ حُكَّامَ اَلْأَرْضِ وَ سَنَامَهَا؛ امام سجاد علیه‌السلام فرمود: آن‎گاه كه قائم ما قيام كند، خداوند متعال همه بيماری‌ها را از شيعيان ما برمى‏دارد و دل‎هاى آن‎ها را همچون پاره‏‌هاى آهن قرار داده و به هر كدام از آن‎ها نيروى چهل مرد را می‌دهد و آنان فرمانروايان زمين و بزرگان آن خواهند بود.»^٣

این بدین معنی است که آنان پیش از این عنایت، دارای چنین قدرتی نبودند و اشاره به قدرت قلبی و معنوی آن‎ها دارد، که حاصل از عبودیّت خداوند متعال در طول عمرشان است. همچنین نشان می دهد که منشأ قدرت این افراد، همان شدت ایمان و طاعت آن‎ها از امامشان است و آنچه این افراد را آماده این طاعت و گوش‎سپاری به اوامر امام و سیر در مسیر ایشان کرده، همانا مراقبت بر طاعت ایشان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف و سیر در مسیر رضای ایشان در زمان غیبتش بوده است و آن‎ها قبل از ظهور حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، خود را با تهذیب نفس و عبودیّت خداوند متعال تقویت نموده‎اند.

از این‎رو، سرّ توصیه مؤکدی که حضرت آيت اللّه بهجت قدس‌سره به زعیم مقاومت لبنان کرد، آشکار می‎شود؛ مبنی بر این‎که همان‎گونه که به نیروهای خود فنون و تعالیم نظامی را آموزش می‎دهند، حتماً احکام فقهی و عقاید صحیح دین و مذهب را تعلیم نمایند؛ به نحوی که متمکن باشند از عمل صحیح طبق شرع و دفاع از عقاید حقه اهل بیت علیهم‌السلام.

به‎طور کلی آنچه باعث نیرومندی مؤمن می‎شود، قدرت ایمان اوست. در روایت است که قدرت مؤمن در قلب او قرار دارد؛ گرچه ممکن است به لحاظ جسمانی ضعیف و نحیف به نظر برسد.

از این رو، در توصیف یاران حضرت حجت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، بر عبادت‎های طولانی شبانه و تسلیم مطلق بودن آنان در مقابل اوامر حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف تأکید شده و همین مناجات‎های شبانه و اوصاف معنویشان است که آن‎ها را در روز همچون شیران غرنده قرار داده است:

 «فِيهِمْ‏ رِجَالٌ‏ لايَنَامُونَ‏ اللَّيْلَ لَهُمْ دَوِيٌّ فِي صَلَاتِهِمْ كَدَوِيِّ النَّحْلِ يَبِيتُونَ قِيَاماً عَلَى أَطْرَافِهِمْ وَ يُصْبِحُونَ عَلَى خُيُولِهِمْ رُهْبَانٌ بِاللَّيْلِ لُيُوثٌ بِالنّهارِ هُمْ أَطْوَعُ لَهُ مِنَ الْأَمَةِ لِسَيِّدِهَا كَالْمَصَابِيحِ كَأَنَّ قُلُوبَهُمُ الْقَنَادِيلُ وَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ مُشْفِقُون‏؛ در میان آن‎ها مردانی هستند که شب را نمی‎خوابند. در نمازشان صدایی همچون صدای زنبور دارند. شب را ایستاده بر پاهایشان به سر می‎برند و در حالی که بر روی اسب‎هایشان هستند، صبح را آغاز می‎کنند. پارسایان شب و شیران روزند. آنان برای امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، فرمان‎بردار‎تر از کنیز برای سرورش هستند. آن ها مانند چراغ هستند؛ گویی قلبشان فانوس است و آنان از خشیت خدا هراسانند.»^۴

عجیب‎تر از روایات فوق، نقلی است که در کتاب «الغیبة» شیخ طوسی قدس‌سره آمده است که: آن ها نه تنها بدن‎هایی عضلانی و قوی ندارند، بلکه آن‎قدر در ظاهر ضعیف و نحیف هستند که مردم از ترس مغلوب شدن آن‎ها در مواجهه با لشکریان تنومند دشمن، بر آن‎ها گریه می‎کنند:

«فَعِنْدَ ذَلِكَ يَبْعَثُ اللَّهُ قَائِمَ آلِ محمّد فِي عَصَبَةٍ لَهُمْ أَدَقُّ فِي‏ أَعْيُنِ‏ النَّاسِ‏ مِنَ الْكُحْلِ إِذَا خَرَجُوا بَكَى لَهُمُ النَّاسُ لايَرَوْنَ إِلَّا أَنَّهُمْ يَخْتَطِفُونَ يَفْتَحُ اللَّهُ لَهُمْ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبَهَا أَلَا وَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقّاً أَلَا إِنَّ خَيْرَ الْجِهَادِ فِي آخِرِ الزَّمَان؛ در آن هنگام، خداوند قائم آل‎محمّد عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف را همراه با گروهی برمی‎انگیزد که در چشم مردم از سرمه ظریف‎ترند. وقتی که قیام می‎کنند، مردم بر آن‎ها می‎گریند و دیدشان نسبت به آن‎ها این است که ربوده خواهند شد! خداوند برای آن‎ها شرق و غرب زمین را فتح می‎کند. بدانید که آن ها مؤمنان حقیقی هستند. بدانید که برترین جهاد در آخر الزمان است.‏»^۵

از این رو، این که در روایات می‎فرمایند آنان قدرت چهل نفر را پیدا می‎کنند، به سبب عنایتی است که بعد از ظهور، حضرت به آن‎ها برای یاری دین خدا موهبت می‎نماید، نه این‎که خود پیش از ظهور چنین قدرتی داشته و غافل از جهاد اکبر تنها به تقویت قوای جسمانی خود پرداخته باشند. البته بدیهی است که تقویت بدن به نحوی که فرد بتواند به آسانی به عبادت خداوند متعال بپردازد و وظایف دینی‎اش را به نیکی انجام دهد و از کیان خود و مؤمنان دفاع نماید، امری نیکو و مورد توصیه و تأکید است. اما نباید فراموش کنیم که که مؤلفه اصلی آماده شدن برای نصرت و یاری حضرت حجت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، تقویت ایمان و اعتقاد و طاعت و عبودیّت است.

 اگر این حاصل شد، در وقت نیاز، حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف آن قدرت ظاهری مورد نیاز و بلکه بیشتر از قدرت متعارف یک انسان را به انسان موهبت می‎نماید؛ یعنی به او قدرت چهل مرد توانمند را می‎دهد که اگر بر کوه‎ها گذر کنند، کوه‎ها چون پنبه رشته می‎شوند، و تمام این قدرت فوق‎العاده ظاهری از قدرت ایمان قلبی آن‎ها نشأت می‎گیرد:

 «فَإِنَّ الرَّجُلَ‏ مِنْهُمْ‏ يُعْطَى‏ قُوَّةَ أَرْبَعِينَ رَجُلاً وَ إِنَّ قَلْبَهُ لَأَشَدُّ مِنْ زُبَرِ الْحَدِيدِ وَ لَوْ مَرُّوا بِجِبَالِ الْحَدِيدِ لَقَطَعُوهَا لايَكُفُّونَ سُيُوفَهُمْ حَتَّى يَرْضَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ؛ به هر یک مرد از آن‎ها قدرت چهل مرد داده می‎شود و قلب او از پاره‎های آهن سخت‎تر می‎گردد. اگر بر کوه‎های آهن گذر کنند، آن‎ها را می‎بُرند. تا خداوند از آن‎ها راضی نشود، شمشیر را به نیام نبرند.»^۶

همچنین سيّد بن طاوس در كتاب «الملاحم و الفتن» از ابن رزين غافقی نقل می‎كند كه از حضرت علی علیه‌السلام شنيدم:

 «وَ رِجَالٌ كَأَنَّ قُلُوبَهُمْ‏ زُبَرُ الْحَدِيدِ لايَشُوبُهَا شَكٌّ فِي ذَاتِ اللَّهِ أَشَدُّ مِنَ الْحَجَرِ لَوْ حَمَلُوا عَلَى الْجِبَالِ لَأَزَالُوهَا؛ مردانی که گویی دل‎هایشان پاره‎های آهن است. دل آن‎ها به هیچ شکی در راه خدا آغشته نمی‎شود. از سنگ سخت‎تر هستند و اگر بر کوه‎ها هجوم برند، آن‎ها را از جای بر کنند.»^٧

 از این روایت معلوم می‎شود که این افراد آن‎چنان در عقیده خود راسخ و ثابت هستند که هرگز ذره‎ای شک به آن‎ها راه نمی‎یابد، و این مهم حاصل نمی‎شود، مگر این‎که انسان معارف و علوم دین خود را به نیکویی فرا گرفته و با عمل به علم خود، به درجات عالی یقین رسیده باشد.

از این‎رو، سرّ توصیه مؤکدی که حضرت آيت اللّه بهجت قدس‌سره به زعیم مقاومت لبنان کرد، آشکار می‎شود؛ مبنی بر این‎که همان‎گونه که به نیروهای خود فنون و تعالیم نظامی را آموزش می‎دهند، حتماً احکام فقهی و عقاید صحیح دین و مذهب را تعلیم نمایند؛ به نحوی که متمکن باشند از عمل صحیح طبق شرع و دفاع از عقاید حقه اهل بیت علیهم‌السلام.

به‎طور کلی آنچه باعث نیرومندی مؤمن می‎شود، قدرت ایمان اوست. در روایت است که قدرت مؤمن در قلب او قرار دارد؛ گرچه ممکن است به لحاظ جسمانی ضعیف و نحیف به نظر برسد:

 «عَنْ جَعْفَرِ بْنِ محمّد عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ‎السَّلاَمُ عن رسول‎اللّه صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم: إِنَّ قُوَّةَ اَلْمُؤْمِنِ فِي قَلْبِهِ أَلاَتَرَوْنَ أَنَّهُ قَدْ تَجِدُونَهُ ضَعِيفَ اَلْبَدَنِ نَحِيفَ اَلْجِسْمِ وَ هُوَ يَقُومُ اَللَّيْلَ وَ يَصُومُ اَلنهارَ وَ قَالَ: اَلْمُؤْمِنُ أَشَدُّ فِي دِينِهِ مِنَ اَلْجِبَالِ اَلرَّاسِيَةِ وَ ذَلِكَ أَنَّ اَلْجَبَلَ قَدْ يُنْحَتُ مِنْهُ وَ اَلْمُؤْمِنُ لاَيَقْدِرُ أَحَدٌ عَلَى أَنْ يَنْحَتَ مِنْ دِينِهِ شَيْئاً وَ ذَلِكَ لِضَنِّهِ بِدِينِهِ وَ شُحِّهِ عَلَيْهِ؛ امام صادق علیه‌السلام از پدرش از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نقل می‎نماید که ایشان فرمود: قدرت مؤمن در قلب اوست. آیا نمی‎بینید که گاهی او را با بدنی ضعیف و جسمی نحیف می‎یابید و با این حال شب را به عبادت قیام می‎کند و روز را روزه می‎دارد. همچنین فرمود: مؤمن در دین خود سخت‎تر از کوه‎های شامخ است، زیرا گاهی از کوه چیزی تراشیده می‎شود، اما هیچ‎کس نمی‎تواند از دین مؤمن چیزی بتراشد؛ چرا که او بر دین خود حریص و بر آن بخیل است.»^٨

امیرالمؤمنین علیه‌السلام که در غزوات پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم کلیدی‎ترین نقش را در پیروزی سپاه اسلام داشت و رشادت‎های ایشان به حدی شگفت‎انگیز بود که مجاهدت‎های سایر اصحاب در مقایسه با آن کوچک و حقیر شمرده می‎شد، درباره کندن در قلعه خیبر می‎فرماید که من این کار را با نیروی جسمانی انجام ندادم، بلکه با نیروی الهی انجام دادم:

 «وَ اعْلَمْ أَنَّ إِمَامَكُمْ قَدِ اكْتَفَى مِنْ دُنْيَاهُ بِطَمْرَيْهِ يَسُدُّ فَوْرَةَ جُوعِهِ بِقُرْصَيْهِ لايَطْعَمُ الْفِلْذَةَ فِي حَوْلَيْهِ إِلَّا فِي سَنَةِ أُضْحِيَّةٍ وَ لَنْ تَقْدِرُوا عَلَى ذَلِكَ فَأَعِينُونِي بِوَرَعٍ وَ اجْتِهَادٍ وَ كَأَنِّي بِقَائِلِكُمْ يَقُولُ إِذَا كَانَ قُوتُ ابْنِ أَبِي طَالِبٍ هَذَا قَعَدَ بِهِ الضَّعْفُ عَنْ مُبَارَزَةِ الْأَقْرَانِ وَ مُنَازَلَةِ الشُّجْعَانِ وَ اللَّهِ مَا قَلَعْتُ بَابَ خَيْبَرَ بِقُوَّةٍ جَسَدَانِيَّةٍ وَ لابِحَرَكَةٍ غَذَائِيَّةٍ لَكِنِّي أُيِّدْتُ بِقُوَّةٍ مَلَكِيَّةٍ وَ نَفْسٍ بِنُورِ رَبِّهَا مُضِيئة؛ بدان که امام شما از دنیایش به دو جامه کهنه اکتفا کرده و شدت گرسنگى خود را با دو قرص نان برطرف نموده است و در طول سال، گوشت نمی‌خورد؛ مگر در عید قربان. و شما هرگز نمی‌توانید این کار را بکنید، پس مرا با ورع و تقوا و تلاش و کوشش یاری رسانید. گویی می‎شنوم که گوینده‎ای از شما می‌گوید: اگر غذاى فرزند ابوطالب این‎گونه است، بنا بر این از شدّت ضعف، باید در مبارزه با پهلوانان و شجاعان فرو بماند! به خدا سوگند! من دروازه خیبر را با قدرت جسمانى و تحرک غذایى (انرژی حاصل از غذا) از جای نکندم، بلکه به نیروی ملکوتی و روحى که به نور پروردگارش روشن است، تأیید و حمایت شدم.»^٩

در این حدیث شریف، حضرت علیه‌السلام ابتدا اشاره می‎کند که زهد و کم خوراکی ایشان به حدی است که مردم می‎گویند ضعف بدنی، قدرت مبارزه با دشمنان تنومند را از او می‎گیرد. سپس ایشان متذکر می‎شود که آنچه به ایشان قدرت مبارزه با این افراد را می‎دهد، اصلاً قدرت جسمانی نیست، بلکه قدرت الهی و آسمانی است که بر اثر شدت ایمان و تقوا به دست آمده است. چنین قدرتی است که توانایی از جا کندن در قلعه خیبر را به ایشان می‎دهد؛ در حالی که به نقل ابن حجر عسقلانی، عالم اهل سنّت در کتاب «الاصابه»، هفتاد نفر با هم به‎سختی توانستند آن در را به جای اول خود بازگردانند.^١٠

 پس پیروان و شیعیان امیرالمؤمنین علیه‌السلام هم باید همواره در مسیر تهذیب نفس و تقویت ایمان و عقیده خویش باشند، تا به تناسب میزان عبودیّتشان، به آن قدرت الهی متصل شوند.

امیرالمؤمنین علیه‌السلام در روایتی طاعت و بندگی و پرهیز از گناهان و مواظبت بر عبادات را مؤلفه های اصلی شیعیان حقیقی خود معرفی می‎نماید؛ در حالی که آن‎ها به حسب ظاهری ممکن است به دلیل کثرت روزه و زهد در دنیا، آن‎قدر نحیف باشند که شکمشان فرورفته باشد:

 «رُوِينَا عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ أَنَّ قَوْماً أَتَوْهُ فِي أَمْرٍ مِنْ أُمُورِ اَلدُّنْيَا يَسْأَلُونَهُ فَتَوَسَّلُوا إِلَيْهِ فِيهِ بِأَنْ قَالُوا نَحْنُ مِنْ شِيعَتِكَ يَا أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ طَوِيلاً ثُمَّ قَالَ مَا أَعْرِفُكُمْ وَ لاَأَرَى عَلَيْكُمْ أَثَراً مِمَّا تَقُولُونَ إِنَّمَا شِيعَتُنَا مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ رَسُولُهُ وَ عَمِلَ بِطَاعَتِهِ وَ اِجْتَنَبَ مَعَاصِيَهُ وَ أَطَاعَنَا فِيمَا أَمَرَنَا بِهِ وَ دَعَوْنَا إِلَيْهِ شِيعَتَنَا رُعَاةَ اَلشَّمْسِ وَ اَلْقَمَرِ وَ اَلنُّجُومِ يَعْنِي صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ لِلْوُقُوفِ عَلَى مَوَاقِيتِ اَلصَّلاَةِ شِيعَتُنَا ذُبُلٌ شِفَاهُهُمْ خُمُصٌ بُطُونُهُمْ تُعْرَفُ اَلرَّهْبَانِيَّةُ فِي وُجُوهِهِمْ لَيْسَ مِنْ شِيعَتِنَا مَنْ أَخَذَ غَيْرَ حَقِّهِ وَ لاَ مَنْ ظَلَمَ اَلنَّاسَ وَ لاَ مَنْ تَنَاوَلَ مَا لَيْسَ لَهُ؛ روایت شده است که عده‎ای نزد حضرت علیه‌السلام رفتند تا درباره امری از امور دنیوی از ایشان درخواستی کنند. آن‎ها برای این‎که درخواستشان برآورده شود، گفتند: ای امیرالمؤمنین علیه‌السلام! ما از شیعیان شما هستیم. حضرت علیه‌السلام نگاهی طولانی به آن‎ها کرد و سپس فرمود: شما را نمی‎شناسم و نشانه‎ای از آنچه گفتید، در شما نمی‎بینم. شیعیان ما تنها کسانی هستند که به خدا و رسولش ایمان آورده باشند و در طاعت او بکوشند و از معصیت او بپرهیزند و به دستورات ما و آنچه آن‎ها را بدان فراخوانیم، عمل کنند. آن‎ها کسانی هستند که مراعات خورشید و ماه و ستارگان را می‎کنند. (مقصود حضرت این بود که آن‎ها مراقب اوقات نماز هستند) شیعیان ما، لب‎هایشان پژمرده و شکم‎هایشان فرو رفته است. پارسایی در چهره‎هایشان دیده می‎شود. کسی که حق دیگری را بستاند و یا به مردم ستم کند یا به حق دیگران دست‎درازی نماید، از شیعیان ما نیست.»^١١

بنابراین، تنها تنومند بودن و ورزیده کردن بدن، غافل از ورزیده کردن و پرورش دادن عقیده و روح، انسان را در مسیر صحیح آمادگی برای ظهور قرار نمی‎دهد. کسی که سلاح و جنگ افزار خود را برای جهاد اصغر آماده کرده، اما توجهی به جهاد اکبر _ که محوریّت اصلی برای فرج امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف با آن است _ نداشته باشد، نه تنها موفق به یاری امام عصر خویش نمی‎شود، بلکه تا قبل از ظهور و یا مقارن آن از ایمان خود نیز برخواهد گشت، زیرا ملاک ثابت ماندن در اعتقاد به امامت حضرت حجت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف در آخر الزمان، پیروزی قلب در آزمون ایمان است:

حضرت آيت‎اللّه بهجت قدس‌سره همواره تأکید می‎کرد: «ما نباید فقط برای ظهور دعا کنیم، بلکه باید دعا کنیم برای ظهور مع العافیة [ظهور همراه با سلامت]، وگرنه ممکن است تنها یک هفته تا ظهور مانده [باشد] ولی ما نعوذ باللّه تعالی در این هفته فرار کنیم!»

 «لايَثْبُتُ‏ فِيهَا عَلَى‏ الْقَوْلِ‏ بِإِمَامَتِهِ إِلَّا مَنِ امْتَحَنَ اللَّهُ قَلْبَهُ لِلْإِيمَان‏؛ در آن زمان کسی بر اعتقاد به امامت او ثابت‎قدم باقی نمی‎ماند، مگر کسی که خداوند قلب او را برای ایمان آزموده است.»^١٢

 در غیر این صورت، در وقتش ندا می‎آید که: «ردّوه فإنّه رجل صابونی».

از این رو، حضرت آيت‎اللّه بهجت قدس‌سره همواره تأکید می‎کرد: «ما نباید فقط برای ظهور دعا کنیم، بلکه باید دعا کنیم برای ظهور مع العافیة [ظهور همراه با سلامت]، وگرنه ممکن است تنها یک هفته تا ظهور مانده [باشد] ولی ما نعوذ باللّه تعالی در این هفته فرار کنیم!»

پس بر ما لازم است که بیشترین اهتمام خود را برای سیر در همان مسیری بگذاریم که خود امام زمان علیه‌السلام در توقیع شریفش برای ما ترسیم نموده‎ است:

 «وَ لَوْ أَنَّ أَشْيَاعَنَا وَفَّقَهُمْ اللَّهُ لِطَاعَتِهِ عَلَى‏ اجْتِمَاعٍ‏ مِنَ‏ الْقُلُوبِ‏ فِي الْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ عَلَيْهِمْ لَمَا تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الْيُمْنُ بِلِقَائِنَا وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعَادَةُ بِمُشَاهَدَتِنَا عَلَى حَقِّ الْمَعْرِفَةِ وَ صِدْقِهَا مِنْهُمْ بِنَا فَمَا يَحْبِسُنَا عَنْهُمْ إِلَّا مَا يَتَّصِلُ بِنَا مِمَّا نَكْرَهُهُ وَ لانُؤْثِرُهُ مِنْهُمْ‏؛ اگر خداوند به شیعیان ما توفیق دهد و آن‎ها با اجتماع دل‎هایشان بر وفا به عهدی که بر دوششان است، بر طاعت خداوند مجتمع شوند، شرفیاب‎شدنشان به دیدار ما به تأخیر نمی‎افتد و سعادت مشاهده ما با معرفت شایسته و راستین زودتر رخ می‎دهد. پس تنها چیزی که آن‎ها را از دیدار ما محروم کرده، آن کارهایی است که از ناحیه آن‎ها به ما می‎رسد و ما را ناراحت می‎کند و ما آن را نمی‎پسندیم.»^١٣

 همچنین با صراحت ما را به آنچه موجب تقرب و تحصیل محبت ایشان می‎شود _ یعنی همان طاعت پروردگار متعال _ امر فرموده است‎ و بر اجتناب از آنچه موجب نزدیک شدن انسان به ناخرسندی ایشان می‎شود _ یعنی گناهان _ تأکید کرده است:

 «فَلْيَعْمَلْ‏ كُلُ‏ امْرِئٍ مِنْكُمْ بِمَا يَقْرُبُ بِهِ مِنْ مَحَبَّتِنَا وَ يَتَجَنَّبُ مَا يُدْنِيهِ مِنْ كَرَاهَتِنَا وَ سَخَطِنَا؛ پس هر یک از شما آن عملی را انجام دهد که او را به محبت و دوستی ما نزدیک نماید و از کاری که او را به ناراحتی و خشم ما نزدیک می‎کند، بپرهیزد.»^١۴

حال کسی که همت اصلی خود را بر طاعت و بندگی امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف قرار دهد و با تهذیب نفس، خود را آماده ظهور حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف کند، قطعاً فراهم کردن مقدمات جهاد اصغر نیز بر آمادگی او می‎افزاید و کمال آن است؛ چنان‎که در حالات «عبّاد بن یعقوب» که در زمان امامین عسکریین علیهما‌السلام زندگی می‎کرده و از محدثان بوده، آمده است؛ او با این‎که پیرمرد و نابینا بود، اما شمشیر و سپری را در خانه‎اش آویخته بود و هنگامی که از او پرسیده شد این شمشیر برای چیست، پاسخ داد: این را آماده کرده‎ام تا به همراه حضرت مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف و برای نصرت ایشان قتال نمایم. «یَقولُ قَاسِمُ بن زَکَریّا المُطَرَّز: دَخَلتُ إلی عَبَّادِ بنِ یَعقوبَ وَ کانَ مَکفُوفاً وَ رَأیتُ فی دارِه سَیفاً مُعَلَّقاً و حَجَفَةً. فقُلتُ أیّها الشَّیخُ لِمَن هذا السَّیفُ؟ فقال لي: أعدَدتُه لِأقاتِلَ بِه مَعَ المَهدِي».^١۵ آری؛ منتظر واقعی، پس از تهذیب نفس و مواظبت بر طاعت و بندگی خداوند متعال و تحصیل رضای امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، از سایر جهات نیز آمادگی خود را به کمال می‎رساند.