هر کس که خطش خوب باشد، بهتر است قرآنی خوش‌خط بنویسد و از خود به یادگار بگذارد. در محضر بهجت، ج۲، ص۲۸۴ ...

قدمای اهل‌سنت، قرآن را قدیم می‌دانستند، ولی مأمون می‌گفت: اگر کسی بگوید قرآن قدیم است، کافر است؛ لذا به والی بغداد نوشت که علمای مذاهب را جمع کند تا نظر خود را درباره قرآن بگویند که قدیم است یا حادث و مخلوق؟ همه گفتند: قدیم است، تنها احمد‌بن‌حنبل گفت: نمی‌گویم مخلوق است. مأمون برای علما نوشت و به هر...

بسیاری از خاصه و عامه حافظ روایات بودند. شخصی از اهل ملایر، حافظ چهار هزار حدیث با سند بوده است. در محضر بهجت، ج۲، ص۲۸۵ ...

سؤال: جمله «یا... فاقِدَ کل مَفْقُودٍ؛ ای از بین برنده هر معدوم»١ که در بعضی از ادعیه مأثوره آمده است، به چه معنا است؟ جواب: شاید معنای آن این باشد که: «یا مُفْنِی کل فانٍ؛ ای نابودکننده هر نابود شونده»....

«کلٌ مُیسرٌ لِما خُلِقَ لَهُ؛ هر چیز برای منظوری که آفریده شده، فراهم گردیده است».١...

حافظ عثمان با اینکه حافظ قرآن بود، درباره قرآن گفت: «إِن فِی الْمُصْحَفِ لَحْناً!؛ در قرآن اشتباه وجود دارد!». از ایشان خواسته شد که سخن خود را تصحیح کند، گفت: «لا یحَللُ حَراماً وَ لا یحَرم حَلالاً!؛ نه حرامی را حلال می‌کند، و نه حلالی را حرام!».١...

این روایت در کتاب جامع‌الاخبار ـ که در مؤلف آن اختلاف است که چه کسی است ـ آمده است: «مَنْ صَلی عَلَی مَرةً، لَمْ یبْقَ لَهُ مِنْ ذُنُوبِهِ ذَرةٌ؛ هر کس یک بار بر من صلوات بفرستد، یک ذره از گناهانش باقی نمی‌ماند».١...

می‌شنیدیم که آیات منتخبه چاپ کرده‌اند تا به دست مردم بدهند. این مقدمه‌ای است برای اینکه قرآن را از دست مسلمان‌ها بگیرند. در روایت است که در آخرالزمان «لا یبْقی مِنَ الْقُرآنِ إِلا دَرْسُهُ؛ از قرآن جز درس آن باقی نمی‌ماند».١ گویا اینها می‌خواهند درس قرآن هم نباشد، درس بعض‌القرآن باشد!...

جای تعجب است که به شخصیت‌ها و سخنان آنها، اهمیت داده می‌شود و سخنرانی‌هایشان ضبط می‌شود، اما قرآن که در دست ماست این‌طور نزد ما ارزش ندارد! همه می‌دانیم که درباره قرآن مقصریم، و به قرآن و عترت که عدیل قرآن و در همان درجه است؛ زیرا: «لا یفْتَرِقانِ، حَتی یرِدا عَلَی الْحَوْضَ؛ از هم جدا نمی‌شوند تا ا...

گاهی از بعضی انسان‌ها کارهای بسیار سخت و دشواری انجام می‌گیرد که دیگران از انجام مثل آن عاجزند، ولی فایده مهمی برای هم‌نوع خود ندارند. توفیق چیز دیگری است که انسان از عمر خویش برای خود و دیگران بهره صحیح و پر نفع و عامةالانتفاع داشته باشد. در محضر بهجت، ج۲، ص۲۷۹ ...