ج. تزريق خون در باطل کردن روزه بالاتر از آمپول تقويتى است و اگر فرض شود که اصلاً جهت تقويتى نداشته باشد ـ مانند تزريق خون براى دفع مرض ـ ، باز هم احتياط در باطل کنندگى آن است.

ج. عمدا نبايد خون را در گلويش فرو ببرد.

ج. باطل کننده روزه است و کفّاره هم دارد.

ج. اگر بيمارى شما به گونه‌اى باشد که بدانيد يا گمان کنيد روزه گرفتن براى شما ضرر دارد، نبايد روزه بگيريد و اگر روزه بگيريد، روزه شما صحيح نيست، و در صورت خوف ضرر در صورتى که خوف شما عقلايى باشد، مى‌توانيد روزه‌تان را افطار کنيد.

ج. علاوه بر فديه، قضاى آن هم واجب است؛ هر چند تا رمضان آينده هم اين عذرش طول بکشد.

ج. اگر خوف و ترس شما عقلايى باشد، مى‌توانيد روزه‌تان را افطار کنيد.

ج. قضاى روزه بر او واجب است و کفّاره‌ى تأخير هم دارد.

ج. اگر خلاف واقع بوده است، حکم افطار عمدى را دارد.

ج. اگر آن را از دهان بيرون آورد و باز داخل کند، نبايد آب آن را فرو ببرد.

ج. اگر با حال مرض روزه هم بگيريد باطل است فعلاً روزه نگيريد و پس از سالم شدن بايد قضا کنيد و مقصود اصلى بندگى است که در اين جهت بايد معرفت تحصيل کرد و کفاره آن روزه‌ها هم، در صورت عدم قضا تا ماه رمضان آينده، يک مدّ طعام براى هر روز است.