ج. خلاف احتياط است، بنابراين اشکال دارد.

ج. بايد آن امام را مأمومين عادل بدانند.

ج. بله، مى‌توان.

ج. بنابر احوط نمى‌توانند.

ج. عادل، دروغ حرام نمى‌گويد، مگر ضرورت لازم‌المراعات باشد که رهايى از حرام يا انجام واجب متوقف بر آن باشد و در هر صورت با امکان، بايد حمل بر صحّت شود که شايد دروغ مصلحت‌آميز بوده است.

ج. اگر امکان حمل به صحّت ندارد، بله ساقط مى‌شود.

ج. خود را تفسيق کردن، جايز نيست.

ج. خير، نمى‌توانيد.

ج. جايز است.

ج. خير، باطل است.