ج. وطى‌کننده ضامن است و بايد به هر گونه‌اى که باشد آن حيوان را از صاحبش بخرد و آن را پس از ذبح، بسوزاند و ضامن گوشت آن حيوان نيز هست؛ زيرا سبب حرمت آن شده است، که البته پس از ذبح اولاد، استفاده از پوست و پشم آن‌ها جايز است.

ج. اگر بدون عذر وسايل را نياورد، ضامن ضررى است که صاحب کار متحمّل شده است و اگر معذور بوده، ضامن نيست.

ج. اگر شاهد حالى براى رضايت صاحب دمپايى نداريد، نمى‌توانيد در آن تصرف کنيد.

ج. در صورتى که روشن نمودن آتش در آن مکان شرعا جايز نبوده است، ضامن هستند.

ج. اگر کسى مقصر نباشد، ضمانى نيست.

ج. آن کسى که کم کارى کرده، ضامن است.

ج. چاپ و نشر آن جايز نيست و فتوکپى کلّ کتاب هم، اگر باعث ضرر رساندن به مؤلف يا ناشر باشد، جايز نيست. در مورد کافرى که مال او شرعا احترام ندارد، خلاف احتياط است با احتمال ترتّب لوازم داراى مفسده.

ج. بايد به همان مراکز برگردانده شود.

ج. تا ممکن است با مطالبه يا شکايت حقش را بگيرد، با معرضيّت مفسده، تقاص جايز نيست.

ج. با ثبوت سابقه‌ى ملکيّت، تصرف در آن بدون رضايت مالک جايز نيست.